SHAHRUL ASWAD BIN ABDULLAH

AC-82D-1-01/2023 Kand. 33 23/01/2024 11:36:05 KEPUTUSAN DI AKHIR KES PENDAKWAAN AC-82D-1-01/2023 PENDAKWARAYA V SHAHRUL ASWAD BIN ABDULLAH (NO.KP: 960803095153) ALASAN PENGHAKIMAN [1] PENDAHULUAN Tertuduh telah dituduh melakukan suatu kesalahan di bawah perenggan 15(1 )(a) Akta Dadah Berbahaya 1952[Akta 234] yang boleh dihukum di bawah Seksyen 15 Akta yang sama. Pertuduhan terhadap Tertuduh adalah seperti yang berikut: PERTUDUHAN BAHAWA KAMU PADA 02/10/2020, JAM LEBIH KURANG JAM 5.30 PETANG BERTEMPAT DI PEJABAT BAHAGIAN SIASATAN JENAYAH NARKOTIK IPD HILIR PERAK, DI DALAM DAERAH HILIR PERAK, DALAM NEGERI PERAK DARUL RIDZUAN, TELAH MEMBERIKAN KEPADA DIRI KAMU SENDIRI DADAH BERBAHAYA JENIS AMPHETAMINE DAN METHAMPHETAMINE, OLEH YANG DEMIKIAN KAMU, TELAH MELAKUKAN SATU KESALAHAN YANG BOLEH DIHUKUM DI BAWAH SEKSYEN 15(1)(a) AKTA DADAH BERBAHAYA 1952 (PINDAAN 2003) DAN DIBACA BERSAMA SEKSYEN 38B AKTA YANG SAMA. [2] LATAR BELAKANG KES 2.1 Pada awalnya kes ini telah dituduh pada 28.10.2020 dengan nombor kes AC- 82D-5-10/2020. Bagi kes ini, keterangan 3 org saksi iaitu Pegawai Tangkapan (SP1), Pengawai Pengiring Ambil Urin (SP2) dan Ahli Patologi (SP3) telah didengar oleh Puan Majistret terdahulu. Namun pada 25.7.2022 kes ini telah di DNAA oleh Majistret yang sama atas alasan tiada saksi yang hadir untuk sambung bicara. Seterusnya, pihak pendakwaan telah tuduh semula kes yang sama pada 13.1.2023. TPR telah memohon untuk S/N guna pakai keterangan dalam kes AC-82D-5-10/2020 bagi kes yang baru dan ORIdLyZN90S5acLoqPsJQQ **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal permohonan ini telah dibenarkan oleh Puan Majistret. Puan Majistret tersebut kemudiannya telah berpindah ke Mahkamah Tinggi Ipoh, dan kes ini selanjutnya telah saya ambil alih dan disambung dengan keterangan SP4. 2.2 Saya telah meneruskan bicara kes ini dengan bergantung kepada nota keterangan yang telah disediakan oleh Puan Majistret terdahulu dan juga rujukan kepada Sistem Rakaman Audio Video Mahkamah (RVT). Saya telah menyemak rakaman tersebut dan dapat melihat suasana perbicaraan serta demeanor saksi-saksi yang telah memberikan keterangan. 2.3 Peguambela dalam kes ini telah memohon agar Puan Majistret terdahulu yang mendengar kes ini memandangkan terdapat hanya 2 orang lagi saksi iaitu Pegawai Penyiasat dan Pengambil Urin. Akan tetapi, arahan Pengarah Mahkamah Perak adalah agar Majistret baru untuk mendengar kes ini. Pada tarikh 28.6.2023 kes telah ditetapkan untuk sambung bicara dan Pendakwaan membuat keputusan untuk hanya memanggil saksi terakhir iaitu Pengawai Penyiasat (SP4). Saya juga memilih untuk meneruskan bicara tanpa memanggil semula saksi-saksi pendakwaan yang telah memberi keterangan sebelum ini kerana nota keterangan yang telah disediakan oleh Puan Majistret terdahulu dan rakaman RVT mahkamah adalah jelas dan boleh difahami. [3] FAKTA KES PENDAKWAAN 3.1 Pihak Pendakwaan dalam kes ini telah memanggil seramai empat orang saksi pendakwaan ("SP"): (a) ASP. VIJIVARAJ A/L RAJAMURTHI (SP1); (Pegawai Tangkapan) (b) INSP. SAIFUL BAHRI BIN ABD RAHMAN (SP2); (Pegawai Pengiring Mengambil Urin) (c) ASLINDA BINTI TAJUDIN (SP3); (Pegawai Sains Kimia Hayat) (d) INSP VIJAY A/L KUMAR (SP5); (Pegawai Penyiasat) 3.2 Pihak Pendakwaan telah mengemukakan keterangan bahawa pada 2.10.2020, S/N ORIdLyZN90S5acLoqPsJQQ pukul 4.30 petang SP1 bersama Insp Mohd Khudri telah membuat tangkapan ke atas **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal Tertuduh di Bahagian Pencegahan Jenayah dan Keselamatan Komuniti, IPD Hilir Perak kerana disyaki terlibat dengan penyalahgunaan dadah. Tiada tangkapan lain yang dibuat. SP1 kemudian telah membuat satu repot tangkapan iaitu P2. Seterusnya, SP1 telah serahkan Tertuduh kepada SP2 pada hari yang sama, jam lebih kurang 5.15 petang. 3.3 SP2 telah mengarahkan Tertuduh untuk memilih satu botol urin didalam kotak, botol urin dalam keadaan dalam bungkusan plastik, berserta penutup, sticker label dan seal warna biru ada nombor siri. Setelah memastikan nombor siri di penutup botol dan dengan nombor siri yang terdapat di luar plastik adalah sama, SP2 telah escort Tertuduh ke tandas dan berdiri dibelakang Tertuduh semasa Tertuduh kencing. Tiada orang lain dalam tandas pada waktu tersebut. SP2 kemudiannya telah menjalankan ujian saringan awal dengan menggunakan 6 test strip dan hasil ujian mendapati test strip bagi Methamphetamine dan Amphetamine positif dan yang lain negatif. Setiap satu test strip itu dicelup satu per satu. Setelah itu, SP2 telah isi label, seal, buat report dan serah kepada SP4 pada hari yang sama. Laporan Polis ditandakan sebagai P3 dan Borang Serah Menyerah ditandakan sebagai P5. 3.4 Pada 5.10.2020, jam lebih kurang 7.30 pagi SP4 telah dengan seorang diri pergi ke Jabatan Patologi Hospital Kuala Lumpur dan mengisi 1 borang UPD serta borang permintaan balik botol urin. Borang UPD sebagai P6 dan Borang Permintaan Balik Botol Urin sebagai P13. SP4 telah menyerahkan botol urin kepada SP3. SP3 kemudian telah memberikan resit penerimaan botol urin. 3.5 Pada 19.10.2020, SP4 telah menerima Laporan Patologi daripada D/SI Ku Ahmad Zamri dan Laporan menunjukkan positif Amphetamine dan Methamphetamine yang telah dijadualkan di bawah Jadual Pertama Akta Dadah Berbahaya 1952. Seterusnya pada 30.10.2020, SP4 telah menerima 1 botol sampel air kencing bagi penama Shahrul Aswad Bin Abdullah dengan nombor siri beg plastik DRL 3856 daripada D/SI Ku Ahmad Zamri. 3.6 Tertuduh kemudiannya telah dituduh di bawah perenggan 15(1 )(a) Akta Dadah Berbahaya 1952. [4] FAKTA KES YANG SEBENAR 4.1 Pada tahap ini Mahkamah ingin menekankan, kesemua keterangan yang dikemukakan oleh saksi Polis adalah tidak memberangsangkan memandangkan pada tahap awal sewaktu Pemeriksaan Utama, tiada satu pun saksi yang menjelaskan S/N ORIdLyZN90S5acLoqPsJQQ kejadian **Note yang sebenarnya : Serial number berlaku. will be used to verify Mereka the originality hanya of this bersetuju document setelah via eFILING portal kejadian tersebut dicadangkan oleh Peguambela sewaktu Pemeriksaan Balas. Perkara ini menimbulkan syak wasangkan terhadap keterangan saksi-saksi sama ada mereka berniat untuk menyembunyikan perkara sebenar? 4.2 Pada 2.10.2020, Pejabat Bahagian Pencegahan Jenayah dan Keselamatan Komuniti di IPD Hilir Perak, pada jam lebih kurang 4.00 petang telah menjalankan satu operasi yang melibatkan seramai lebih kurang 60 orang anggota Polis untuk menjalankan ujian saringan awal. Operasi ini diketuai oleh ASP Mohd Saufi dan dikendalikan bersama ASP Vijivaraj a/l Rajamurthi (SP1). 4.3 SP1 selaku Ketua Bahagian Integriti dan Pematuhan Standard, telah memberi taklimat pada jam lebih kurang 4 petang sebelum ujian saringan awal dijalankan keatas semua 60 orang polis. Kemudian selepas 15 minit kesemua 60 orang diarahkan memberi sampel air kencing bagi tujuan menjalankan ujian saringan awal. 4.4 SP1 telah membuat tangkapan ke atas Tertuduh seorang lebih kurang jam 5.00 petang manakala ASP Mohd Saufi membuat tangkapan ke atas 59 pegawai yang lain. SP1 kemudiannya hanya membuat laporan tangkapan pada jam 7.07 malam walaupun dalam keterangan memaklumkan telah membuat tangkapan seawal jam 4.30 petang. 4.5 Operasi ini dijalankan di kawasan garaj dan ujian air kencing dijalankan di atas 1 meja yang panjang dimana ASP Mohd Saufi menjalankan ujian air kencing untuk 59 orang polis yang lain manakala SP2 menjalan ujian air kencing ke atas Tertuduh seorang. SP2 juga mengakui hanya ada 1 tandas sahaja yang digunakan untuk kesemua 60 orang. 4.6 SP2 telah menunggu selama ½ jam untuk Tertuduh kencing kerana sukar nak bagi air kencing. Kemudian, SP2 mengaku telah memberikan air mineral kepada Tertuduh tetapi telah tukar keterangan dan memaklumkan tidak pasti siapa yang bagi air mineral tetapi yang pastinya Tertuduh telah minum air mineral yang dibekalkan kepadanya. SP2 hanya sempat mengambil ujian air kencing Tertuduh lebih kurang 5.30 petang. SP2 juga memaklumkan Tertuduh tidak dibawa ke Hospital Teluk Intan walaupun jarak ke Hopsital dari tempat kejadian adalah lebih kurang 10 minit. 4.7 SP2 telah membuat laporan ujian saringan awal positif jam 7.16 petang. Kemudiannya, SP2 telah serahkan test strip yang digunakan untuk saringan awal ujian air kencing Tertuduh, sampel air kencing dalam botol urin, laporan ujian saringan awal dan borang serah menyerah kepada SP4 pada hari yang sama, jam lebih kurang 7.30 petang. 4.8 Peguambela telah menghantar permohonan kepada Pejabat Pengarah S/N ORIdLyZN90S5acLoqPsJQQ **Note : Serial numberNegeri Pendakwaan will be used to verify Perak untukthe originality mendapatkanof this document sampelvia eFILING portal urin Tertuduh. Surat dan AR Kad ditandakan sebagai D14 dan D15. 4.9 Fakta yang lain adalah sepertimana di atas. [5] KEDUDUKAN UNDANG-UNDANG DAN PRIMA FACIE: 5.1 S. 173(7i)(i) Kanun Tatacara Jenayah (KTJ) telah memperuntukkan berkenaan tugas mahkamah di akhir kes pihak pendakwaan adalah untuk memutuskan sama ada pihak pendakwaan telah mengemukakan suatu kes prima facie terhadap Tertuduh atas pertuduhan terhadapnya. Mahkamah perlu menilai keterangan-keterangan saksi pihak pendakwaan yang credible yang telah membuktikan semua intipati pertuduhan sebelum Tertuduh dipanggil untuk membela diri. 5.2 Perkataan prima facie tidak ditakrifkan di bawah KTJ. Walau bagaimanapun, Mahkamah Persekutuan dalam kes Balacahandran v. PP [2005] 1 CLJ 85 [2005] 1 AMR 321: [2005] 2 MLJ 301 telah menghuraikan berkenaan ujian prima facie sepertimana yang berikut: ...The test at the close of the case for the prosecution would therefore be: Is the evidence sufficient to convict the accused if he elects to remain silent? If the answer is in the affirmative then a prima facie case has been made out. This must, as of necessity, require a consideration of the existence of any reasonable doubt in the case for the prosecution. If there is any such doubt there can be no prima facie case. 5.3 Maka, di akhir kes pendakwaan, Mahkamah ini telah meneliti keperluan untuk melakukan penilaian secara maksimum ke atas keseluruhan keterangan dan bukti- bukti sokongan di dalam kes ini. Seksyen 180 Kanun Tatacara Jenayah dirujuk: Section 180 of the Criminal Procedure Code sets out the procedure to be followed by the court at the close of prosecution case as follows; (1) When the case for the prosecution is concluded, the Court shall consider whether the prosecution has made out a prima facie case against the accused. (2) If the Court finds that the prosecution has not made out a prima facie case against the accused, the Court shall record an order of acquittal. (3) If the Court finds that a prima facie case has been made out against the accused on the offence charged the Court shall call upon the accused to enter on his defence. S/N(4) ORIdLyZN90S5acLoqPsJQQ For the purpose of this section, a prima facie case is made out against the accused **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal where the prosecution has adduced credible evidence proving each ingredient of the offence which if unrebutted or unexplained would warrant a conviction. 5.4 Mahkamah Rayuan dalam kes Looi Kow Chai v. Public Prosecutor [2003] 1 CLJ 734 [2003] 2 MLJ 65; [2003] 2 AMR 89 berkenaan prima facie telah menyatakan seperti yang berikut: "In our respectful view, the correct test to be applied in determining whether a prima facie case has been made out under s. 180 of the CPC (and this would apply to a trial under s. 173 of the CPC) is that as encapsulated in the judgment of Hashim Yeop Sani FJ (as he then was) in Dato' Mokhtar bin Hashim & Anor v. Public Prosecutor [1983] CLJ Rep 101: [1983] 2 CLJ 10: [1983] 2 MLJ 232 at p 270: To summarize, it would therefore appear that having regard to the prosecution evidence adduced so far, a prima facie case has not been established against Nordin Johan and Aziz Abdullah, the second accused and the fourth accused which, failing their rebuttal, would warrant their conviction. In other words if they elect to remain silent now (which I hold they are perfectly entitled to do even though they are being tried under the Emergency Regulations) the question is can they be convicted of the offence of section 302 read with section 34 of the Penal Code ? My answer to the question is in the negative.' We are confident in the view we have just expressed because we find nothing in the amended s. 180(1) of the CPC that has taken away the right of an accused person to remain silent at the close of the prosecution case. Further we find nothing in the legislative intention of Parliament as expressed in the language employed by it to show that there should be a dual exercise by a judge under s. 180 when an accused elects to remain silent as happened in Pavone v. Public Prosecutor [1985] 1 LNS 99: [1984] 1 MLJ 77. In other words, we are unable to discover anything in the language of the recently formulated s. 180 that requires a judge sitting alone first to make a minimum evaluation and then when the accused elects to remain silent to make a maximum evaluation in deciding whether to convict or not at the close of the prosecution case. It therefore follows that there is only one exercise that a judge sitting alone under s. 180 of the CPC has to undertake at the close of the prosecution case. He must subject the prosecution evidence to maximum evaluation and to ask himself the question: if I decide to call upon the accused to enter his defence S/N ORIdLyZN90S5acLoqPsJQQ **Note : Serial andnumber will be to he elects used to verifysilent, remain the originality am I of this document prepared via eFILING to convict himportal on the totality of the evidence contained in the prosecution case? If the answer is in the negative then no prima facie case has been made out and the accused would be entitled to an acquittal." 5.5 Kes Public Prosecutor v Poh Ah Kwang [2003] 3 AMR 670 menyatakan seperti berikut: “Since the standard of proof at this stage is prima facie proof, which means a maximumevaluation of the evidence on the basis of proof beyond reasonable doubt, the evidence of SP2 is therefore for all intends and purposes uncorroborated in so far asthe answers given by the accused were concerned..”. 5.6 Kes Public Prosecutor v Mohd Radzi Abu Bakar [2006] 1 CLJ turut dirujuk; “After the amendments to ss. 173(f) and 180 of the CPC, the statutory test has been altered. What is required of a Subordinate Court and the High Court under the amended section is to call for the defence when it is satisfied that a prima facie case has been made out at the close of the prosecution case. This requires the court to undertake a maximum evaluation of the prosecution evidence when deciding whetherto call on the accused to enter his or her defence. 5.7 Bagi mengemukakan suatu kes prima facie terhadap Tertuduh dalam kes di bawah perenggan 15(1 )(a) Akta Dadah Berbahaya 1952, pihak pendakwaan hendaklah menunjukkan intipati-intipati kesalahan yang berikut telah dibuktikan iaitu: (a) spesimen urin dalam botol tersebut adalah daripada Tertuduh; (b) pemeriksaan spesimen urin Tertuduh telah memenuhi kehendak Sekysen 31A Akta Dadah Berbahaya 1952; dan (c) dadah yang dikesan dalam spesimen urin Tertuduh telah disenaraikan dalam Bahagian III Jadual Pertama Akta Dadah Berbahaya 1952. [6] SEKSYEN KESALAHAN: 6.1 Dikemukakan Seksyen-Seksyen berkaitan pertuduhan dan kesalahan untuk rujukan mudah seperti berikut; 15. Self administration. (1) Any person who— S/N ORIdLyZN90S5acLoqPsJQQ (a) :consumes, **Note administers Serial number will to himself be used to verify or suffers the originality any other of this document person, via eFILING portalcontrary to section 14 to administer to him any dangerous drug specified in Parts III and IV of the First Schedule; or (b) is found in any premises kept or used for any of the purposes specified in section 13 in order that any such dangerous drug may be administered to or smoked or otherwise consumed by him, shall be guilty of an offence against this Act and shall be liable on conviction to a fine not exceeding five thousand ringgit or to imprisonment for a term not exceeding two years. (2) For the purpose of this section, “consumes” includes eat, chew, smoke, swallow, drink, inhale or introduce into the body in any manner or by any means whatsoever. [7] ISU UNDANG-UNDANG 7.1 Isu di hadapan Mahkamah adalah seperti yang berikut: (a) sama ada spesimen urin dalam botol tersebut adalah daripada Tertuduh; (b) sama ada pemeriksaan spesimen urin Tertuduh telah memenuhi kehendak sekysen 3lA Akta Dadah Berbahaya 1952; (c) sama ada kegagalan pihak polis untuk menqqunakan dua botol sampel urin dalam menialankan uiian saringan awal adalah fatal; (d) sama ada dadah yang dikesan telah disenaraikan dalam Bahagian III Jadual Pertama Akta Dadah Berbahaya 1952. 7.2 Bagi membuktikan intipati pertama sama ada spesimen urin dalam botol tersebut adalah daripada Tertuduh, pihak pendakwaan telah mengemukakan keterangan seperti yang berikut: i. SP2 telah mengarahkan Tertuduh untuk memilih 1 bungkusan plastik berseal dan Tertuduh sendiri telah memilih 1 bungkusan plastik berseal dimana bungkusan plastik itu adalah berseal, dalam keadaan elok dan tidak terdapat kesan koyakan atau bocor yang mengandungi satu bekas khas bertutup PDRM. Bekas ini mempunyai nombor siri yang sama dengan pembungkus plastiknya iaitu A0017409. ii. Tertuduh kemudiannya telah serahkan bungkusan tersebut kepada SP2. Selepas 5 minit Tertuduh dengan membawa bekas khas tertutup telah diiring oleh SP2 ke tandas yang terletak di tingkat bawah IPD Hilir Perak; iii. Tertuduh telah kencing ke dalam botol spesimen yang dipilih pada jam 5.30 petang dengan SP2 berdiri belakang tertuduh; iv. SP2 telah mengarahkan Tertuduh sendiri membawa botol berisi spesimen urin milik Tertuduh tersebut ke Pejabat Bahagian Pencegahan Jenayah dan S/N ORIdLyZN90S5acLoqPsJQQ Keselamatan **Note : Serial Komuniti number will be used to verify untuk ujianofsaringan the originality awal this document serta mendapati via eFILING portal hasil ujian saringan awal adalah positif dadah Methamphetamine dan Amphetamine; v. Botol berisi spesimen urin yang mempunyai nombor botol, maklumat nama Tertuduh dan nombor kad pengenalan Tertuduh telah dihantar untuk tujuan analisa; vi. Spesimen tersebut telah diterima dan seterusnya diperiksa/dianalisa oleh Pegawai Sains (Kimia Hayat) (SP3) daripada Jabatan Patologi Hospital Kuala Lumpur; dan vii. Analisa tersebut telah mengesahkan spesimen urin milik Tertuduh mengandungi dadah Methamphetamine dan Amphetamine. 7.3 Namun begitu, terdapat beberapa isu yang dibangkitkan oleh Pembelaan berkenaan dengan masa dan kendalian spesimen air kencing Tertuduh. Antara isu yang dibangkitkan oleh Peguam adalah berikut: i. Pembelaan mencadangkan sebenarnya Tertuduh telah pun memberi sampel air kencing pada jam 4.30 petang sewaktu Operasi besar-besaran dijalankan. Ujian saringan awal Tertuduh pada ketika itu negatif. Namun begitu, Tertuduh telah diarahkan untuk memberi sampel air kencing untuk kali kedua akan tetapi Tertuduh mengalami kesukaran untuk kencing semula. Jadi, Tertuduh telah dibekalkan air mineral supaya boleh bagi sampel air kencing semula. ii. Pukul berapa sebenarnya Tertuduh telah memberi sampel air kencing? Jika betul Tertuduh bagi sampel air kencing jam 5.30 petang, mengapa Laporan Ujian Sariangan awal hanya dibuat jam 7.16 malam? iii. Apa jadi dengan spesimen botol air kencing dari jam 5.30 petang hingga 7.30 malam sebelum diserahkan kepada IO? Dimanakan botol spesimen air kencing Tertuduh disimpan sewaktu itu? iv. Bagaimana keadaan meja panjang apabila terdapat botol spesimen air kencing daripada 60 orang yang lain? Adakah botol spesimen Tertuduh juga berada di atas meja yang sama? Adakah kemungkinan botol spesimen Tertuduh tertukar dengan spesimen orang lain? v. Siapa yang memberikan air mineral kepada Tertuduh? Mengapa IO kes (SP4) tidak siasat air mineral tersebut dimana beliau mengaku itu adalah fakta yang material dalam kes ini? Adakah air mineral Tertuduh mengandungi dadah sepertimana yang dibangkitkan oleh Peguam? vi. Kenapa daripada 60 orang yang diarahkan hadir untuk operasi ujian saringan S/N ORIdLyZN90S5acLoqPsJQQ **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal awal, tertuduh sahaja dilayan berbeza dari awal? Ianya adalah agak pelik mengapa ASP Mohd Saufi boleh buat tangkapan ke atas 59 orang polis yang lain dan Tertuduh ditangkap oleh SP1 seorang. Mengapakah Tertuduh sahaja yang diiringi oleh SP2 untuk ujian saringan awal, manakal 59 orang polis yang lain dijalankan oleh ASP Mohd Saufi. vii. Kenapa terdapat perbezaan yang ketara akan layanan terhadap Tertuduh dengan 59 orang polis yang lain? Apakah tujuan sebenar 60 orang tersebut telah diarahkan hadir ke tempat kejadian? 7.4 Mahkamah ini mendapati ‘adverse inference’ terbangkit dari pihak Pendakwaan apabila mereka gagal untuk mendedahkan sebenarnya berapa ramai orang yang ditangkap pada hari tersebut sehinggalah saksi-saksi diperiksa balas. Maka, Mahkamah ini mendapati terpakai Seksyen 114(g) Akta Keterangan. 7.5 Mahkamah merujuk kepada Seksyen 114 (g) Akta Keterangan dan dikemukakan untuk rujukan mudah; 114. Court may presume existence of certain fact The court may presume the existence of any fact which it thinks likely to have happened, regard being had to the common course of natural events, human conduct, and public and private business, in their relation to the facts of the particular case. ILLUSTRATIONS The court may presume-- (g) that evidence which could be and is not produced would if produced be unfavourable to the person who withholds it; 7.6 Mahkamah ini mengambil berat bahawa pemakaian Seksyen ini adalah mengikut kepada keadaan setiap kes dan kepentingan saksi/bukti yang dinyatakan tersebut. Kes Munusamy v PP [1987] 1 MLJ 492,494 (SC) telah menggariskan panduan bahawa: “It is essential to appreciate the scope of Section 114 (g) lest it be carried too far outside its limit. Adverse inference under that illustration can only be drawn if there iswithholding or suppression of evidence and not merely on account of failure to obtain evidence. It may be drawn from withholding not just any S/N ORIdLyZN90S5acLoqPsJQQ document, but material document by a party in his possession, or for non- **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal production of not just any witness but an important and material witness to the case”. 7.7 Mahkamah turut merujuk kes Suayri Ayyapan lwn. Pendakwa Raya [2019] MLRHU 423 pg 7 yang telah menjelaskan seperti berikut; “Sekiranya Mahkamah mendapati terdapat satu jurang atau kelompangan yang besar dalam kes pihak pendakwaan dan berpuas hati saksi yang tidak ditawarkan itu adalah saksi penting dan pihak pendakwaan memendapkannya keterangan yang ada padanya yang sentiasa boleh di perolehi serta apa yang dilakukan oleh pihak pendakwaan itu bagi tujuan utama mengecewakan pihak pembelaan untuk pembelaan maka kegagalan memanggil saksi atau menawarkan saksi itu memberi inferen yang tidak berpihak yang kuat kepada pihak pendakwaan di bawah s 114(g) Akta Keterangan. 7.8 Persoalan Mahkamah adalah mengapa kejadian sebenar berkenaan operasi besar-besaran yang dikendalikan untuk 60 orang polis yang turut ditangkap tidak di maklumi lebih awal sewaktu Pemeriksaan Utama dan hanya disetuju dengan keterangan ini setelah dibangkitkan oleh Pembelaan? Selain itu, kegagalan kedua-dua SP1 dan SP2 membuat laporan polis dengan serta merta turut menujukkan terdapat satu kelompongan besar dalam kes pendakwaan. Selain itu, kendalian botol spesimen tertuduh turut samar-samar tanpa ada keterangan yang kukuh apa yang terjadi selama 2 jam sebelum diserahkan kepada Pegawai Penyiasat. Maka, kegagalan pihak pendakwaan mendedahkan kejadian sebenar dan berapa ramai tangkapan yang dibuat jatuh dibawah Seksyen di atas. 7.9 Mengenai isu ini, saya ingin mengingatkan diri saya tentang panduan yang telah ditetapkan oleh Mahkamah Rayuan dalam kes PP lwn Ahmad Saiful Islam Mohamad [2023] 2 CLJ 714 berkaitan dengan kewajipan yang dipikul oleh pihak pendakwaan untuk membuktikan kes mereka di bawah s.15 DDA 1952: [54] To our minds, the prosecution has to ensure that the urine specimen in the bottle which was sent to SP5 for analysis was actually taken from or belonged to the respondent. In the absence of any DNA evidence, the prosecution must ensure that there is no mistake in the labelling of the bottle which would otherwise affect the identity and credibility of the respondent’s urine sample. There must not be any break in the chain of evidence. Anything short would definitely raise serious doubts S/N as to whether the urine sample was actually taken on the day in question ORIdLyZN90S5acLoqPsJQQ **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal and whether the urine sample actually belonged to the respondent. 7.10 Berbalik kepada kes hari ini, tiada bukti DNA yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan. Maka, ia menjadi tanggungjawab pendakwaan untuk memastikan, botol spesimen Tertuduh telah dilabel dengan betul dan tidak tertukar dengan orang lain serta tidak terputus rantaian bukti bagi memastikan spesimen yang dihantar ke Jabatan Patologi Hospital Kuala Lumpur adalah sememangnya milik Tertuduh. 7.11 Dalam hal ini, Mahkamah berpendapat bahawa pihak pendakwaan telah gagal untuk memperbaiki keterangan mereka sujurus menjawab kepada persoalan yang dibangkitkan dari awal lagi oleh Pembelaan maka mereka telah gagal membuktikan element (a) dalam kes ini dan seterusnya telah gagal untuk membuktikan intipati pertama bagi pertuduhan terhadap Tertuduh. 7.12 Adakah element (b) iaitu sama ada pemeriksaan spesimen urin Tertuduh telah memenuhi kehendak sekysen 31a Akta Dadah Berbahava 1952 dipatuhi oleh Pendakwaan? Seksyen 31 (1a) Akta Dadah Berbahaya 1952 telah memperuntukkan seperti yang berikut: (1A) For the purpose of preservation of evidence, it shall be lawful for a police officer not below the rank of Sergeant or an officer of customs to require an arrested person to provide a specimen of his urine for the purposes of an examination under subsection (1) if it is not practicable for the medical officer or the person who is acting in aid of or on the direction of a medical officer to obtain the specimen of the urine within a reasonable period. 7.13 Berhubung dengan tafsiran Seksyen ini juga, mahkamah telah membuat rujukan kepada kes-kes yang telah menyentuh tentang keperluan Seksyen 31A (1a) Akta Dadah Berbahaya 1952 iaitu- a) PP v. Samsul Arifm Bakar [2019] 2 CLJ 692; [2019] MLRAU 438 yang telah memutuskan bahawa the non- compliance of Section 31A(1) is not fatal to the prosecution's case. b) Muhammad Nazrin Avan v. PP [2020] 1 LNS 1513 di mana Lim Hock Leng J telah memutuskan bahawa: ... Even if the evidence were illegally obtained, as relevant S/N ORIdLyZN90S5acLoqPsJQQ evidence, **Note : Serial number it toisverify will be used still the admissible. originality of this document via eFILING portal c) PP v. Mohamad Rasid Jusoh [2009] 9 CLJ 557. Ravinthran Paramaguru J telah menyatakan seperti yang berikut: "...Assuming, for the sake of argument, the police breached the proviso to sub-s. 1A in obtaining the urine specimen from an arrested person, the evidence procured thereby will be considered as improperly or illegally obtained evidence. However it is settled law that in our system of justice, illegally or improperly obtained evidence is admissible provided it is relevant (see Kuruma v. R [1955] AC 197 and Saminathan v. Public Prosecutor [1936] 1 LNS 65; [1937] MLJ 39).." 7.14 Mahkamah juga merujuk kes PP v. Samsul Arifm Bakar [2020] 7 CLJ 503 di mana Mahkamah Rayuan telah menyentuh mengenai penggubalan kedua-dua Seksyen 31A dan juga 31A(1A) dan telah memutuskan seperti yang berikut: [8] Our view on s. 31A (1) and s. 31A (1A) is as follows. Section 31A (1) was inserted in 1983 via Dangerous Drugs (Amendment) Act 1983 (ActA553) as s. 31A. The provision was subsequently amended in 2002 via Act 1167 by the addition of two new sub-sections of which sub-s. 1A is one. The original s. 31A which is now sub-s. 31A (1) provides for a medical examination of person who is reasonably suspected of having committed an offence against the Act. We should think that it is not necessarily limited to analysing the urine sample of a suspect Thus, suspects who had swallowed dangerous drugs to use their body as a container could be medically examined under this section. [9] Section 31A (1A) which was added as a sub-section in 2002 appears to target drug addicts specifically. As pointed out by the learned Deputy Public Prosecutor, the Parliamentary Secretary who tabled the Bill in Parliament said in his speech that the main aim of s. 31A (1A) provision is to preserve evidence as it may not be practicable for a Medical Officer to procure a urine sample from an arrested suspect The aim of s. 31A (1A) is also stated in die opening words of the provision, ie„ "for the purpose of preservation of evidence..." To our mind, these words are the key to interpreting this provision. Otherwise, the intention of Parliament in enacting the provision to preserve evidence in the face of the exigencies faced by enforcement authorities while carrying out operations against drug addicts would be defeated. [10] The learned High Court Judge opined that several pre-conditions must S/N ORIdLyZN90S5acLoqPsJQQ be number **Note : Serial satisfied before will be used toaverify urine thesample originalitycan be of this taken via document by eFILING a police officer not below the portal rank of sergeant His Lordship said that the police must prove in court that it was not practicable for a Medical Officer to obtain the urine sample from the arrested person. His Lordship also said that the determination whether the procurement of the urine sample by a Medical Officer is practicable must be made by the Medical Officer himself. In our view, such a reading of the provision is not warranted by the words of s. 31A (1A). If the police are obligated to wait for the determination of the Medical Officer, precious time would be wasted and it is possible that traces of drugs in the body of a suspect would have disappeared by the time the urine sample is obtained. [11] In respect of the argument that the police have to "prove" that it was not practicable to send the suspect to the hospital for the Medical Officer to obtain the urine sample, we note that s. 31A (1A) does not impose that duty. It is a provision designed to preserve evidence depending on constraints of the situation faced by the enforcement authorities. Therefore, the test result from a urine sample is not rendered inadmissible merely because the police could not prove that sending the suspect to see a Medical Officer to take a urine sample is not practicable. [12] We find analogical support for this view in the judgment of this court in PP lwn. Mohd Safwan Husain [2017] 7 CLJ 685; [2017] 5 MLJ 255 which was cited by the learned DPP. In that case which also involved the collection of urine sample under s. 31A (1A) of the Dangerous Drugs Act 1952, the Respondent was acquitted on the ground that Prosecution failed to prove that he was an "arrested person" which appears to be a pre-condition of s. 31A (1). The Court of Appeal reversed the decision of the High Court and the Magistrate's Court and said as follows: Harus juga dicatat lanjut bahawa s. 31A ADB 1952 tidak menvebut di mana-mana bahawa kegapalan untuk mematuhi kehendak di situ boleh membuatkan ana iua bukti yang dioeroleh hasil daripada pemeriksaan vana dilakukan akan meniadi tidak boleh diterima sebagai keteranaan (inadmissible).Ini berbeza dengan peruntukan s. 113 KPJ atau pun s. 37A ADB 1952 yang memperuntukkan dengan jelas bahawa percakapan tertuduh selepas ditangkap dan tanpa diberikan kata-kata amaran tidak boleh diterima sebagai keterangan (inadmissible). Seperti mana yang dinvatakan di atas berkenaan dengan obiektif s. 31A, Seksyen ini memberikan keabsahan undang-undana (lawfulness) ke atas tindakan yang dilakukan oleh Deaawai-peaawai atau orang S/N ORIdLyZN90S5acLoqPsJQQ **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal vang disenaraikan dalam menaambil sample dan membuat pemeriksaan ke atas orang vang ditangkap. Pada pandangan kami itulah dasar utama peruntukan s. 31A ini. Pada pengamatan kami lagi, skema peruntukan tersebut jelas membezakan antara pemberian kebenaran vis-a-vis kesahan dengan kerelevanan sesuatu bahan bukti yang diperoleh daripada tindakan tersebut. ini dapat dilihat daripada perkataan dan ungkapan yang digunakan dalam s. 31A (1A) itu sendiri iaitu For the purpose of preservation of evidence... 7.15 Berdasarkan otoriti-otoriti di atas, SP2 dalam kes ini ialah seorang anggota polis berpangkat Inspektor yang telah mengiringi Tertuduh untuk memberikan sampel air kencing Tertuduh bagi maksud ujian saringan awal. SP2 telah menerima botol urin tersebut daripada Tertuduh sendiri dan telah menjalankan ujian saringan awal maka tindakan ini adalah selaras dengan peruntukan di bawah Seksyen 31A (1a) Akta Dadah Berbahaya 1952. 7.16 Melalui isu di perenggan (b) juga, telah berbangkit isu sama ada Tertuduh telah ditahan sebelum beliau diarahkan untuk memberikan sampel air kencing beliau? 7.17 Mahkamah ini membuat rujukan terhadap kes PP v. Mohd Safwan Husain [2017] 7 CLJ 685. Mahkamah berpendapat bagi maksud pembuktian intipati di bawah Seksyen 15 (1) (a) Akta Dadah Berbahaya 1952, tidak ada keperluan untuk tangkapan terhadap Tertuduh dibuat terlebih dahulu dalam apa-apa keadaan dan situasi, memandangkan kesalahan di bawah Seksyen 15 adalah berdasarkan bahan dadah terlarang yang dikesan dalam badan Tertuduh, yang menyebabkan tangkapan walaupun dibuat selepas penemuan/pengesanan itu boleh diterima. 7.18 Dalam kes di atas Mahkamah Rayuan telah menyatakan seperti yang berikut: "(2) Perkataan tangkapan dan penentuan bila satu-satu tangkapan itu berlaku, sama ada bagi tujuan s. 37A atau s. 31A ADB, seharusnya sama dan akan bergantung pada fakta dan keadaan sesuatu kes. Seksyen 31A tidak memperuntukkan kuasa menangkap pada pegawai polis. Kuasa tersebut diberikan dalam s. 31 ADB yang memberikan kuasa tangkapan jika terdapat kepercayaan munasabah bahawa satu-satu kesalahan bawah ADB telah dilakukan atau akan dilakukan. Ini mewajarkan pengemukaan maklumat yang diterima oleh pihak polis sebagai keterangan untuk menentukan isu tangkapan S/N ORIdLyZN90S5acLoqPsJQQ **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal ini. (perenggan 33 & 34) (3) Semasa spesimen air kencing responden diambil bagi tujuan pemeliharaan dan pemeriksaan bawah s. 31A(1) dan (1A) ADB, responden merupakan seorang yang telah ditangkap dan orang tangkapan dalam maksud peruntukan tersebut. Penahanan telah dibuat berasaskan maklumat berkenaan satu kesalahan bawah ADB yang telah dilakukan oleh responden, dan penahanan itu bukan satu tindakan sekadar untuk membuat pertanyaan kepada responden. Walaupun responden dikatakan memberikan kerjasama, dan adalah seorang anggota polis sokongan, namun kebebasannya telah disekat dan dia dipaksa mengikut apa yang diarahkan oleh SP2. (perenggan 34 & 35) (4) Seksyen 31A ADB tidak menyebut di mana-mana bahawa kegagalan mematuhi kehendak peruntukan tersebut boleh membuatkan apa jua bukti yang diperoleh hasil daripada pemeriksaan yang dilakukan akan menjadi tidak boleh diterima sebagai keterangan. Ini berbeza dengan peruntukan s. 113 KPJ atau s. 37A ADB yang memperuntukkan dengan jelas bahawa percakapan tertuduh selepas ditangkap dan tanpa diberikan kata-kata amaran tidak boleh diterima sebagai keterangan. Seksyen 31A memberikan keabsahan undang- undang atas tindakan yang dilakukan oleh pegawai-pegawai atau orang yang disenaraikan dalam mengambil sampel dan membuat pemeriksaan ke atas orang yang ditangkap. Skema peruntukan s. 31A jelas membezakan antara pemberian kebenaran viz-a-viz kesahan dengan kerelevanan sesuatu bahan bukti yang diperoleh daripada tindakan tersebut. Berikutan itu, sampel darah yang diambii, walaupun diperoleh secara tidak sah, wajar diterima masuk sebagai keterangan. (perenggan 36)". 7.19 Semasa Tertuduh diarahkan untuk memberikan sampel air kencing Tertuduh telah pun ditahan memandangkan beliau perlu mengikut arahan pihak polis untuk memberikan sampel urinnya dan pergerakannya telah pun dibatasi, oleh yang demikian Tertuduh telah pun menjadi seseorang yang ditangkap bagi maksud peruntukan Seksyen 31A, Akta Dadah Berbahaya 1952. 7.20 Oleh itu, Mahkamah berpendapat bahawa Seksyen 31A Akta Dadah Berbahaya 1952 telah dipatuhi oleh pihak Polis dan sekaligus intipati element kedua berjaya dibuktikan oleh Pendakwaan. S/N ORIdLyZN90S5acLoqPsJQQ **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal 7.21 Berhubung dengan isu kehendak dua botol sampel urin atau satu botol sampel urin dalam menjalankan ujian saringan awal, Mahkamah telah merujuk keputusan kes terbaharu yang telah diputuskan oleh Mahkamah Rayuan iaitu PP v. Ahmad Saiful Islam Mohamad [2023] 2 CLJ 714. Mahkamah Rayuan dalam kes ini telah mengambil panduan keputusan Mahkamah dalam kes Tenaga Nasional Bhd v. Chew Thai Kav & Anor [2022] 2 CLJ 333. YA Azahar Mohamed CJ (Malaya) dalam keputusannya telah menyatakan seperti yang berikut: [30] We will say at once that overturning our own precedent is a serious matter. This court must always respect its own precedents. The rule of legal precedence must be followed in the interest of certainty. Great sanctity must be attached to the finality of our judgment. This is not to say that this court should never depart from an earlier decision. We do not blindly honour stare decisis. White it is true that we can overturn our own precedent in exceptional cases where it is really necessary, as an apex court, we need to be cautious about departing from our own earlier decision especially in a case that concerns the interpretation of a legislative provision, lest we lose the trust of public by persistent shifts of laws. The law is about stability, predictability and certainty that allow the public and the business community to plan and organise their lives based on the previous precedent. A degree of certainty, consistency and predictability in the law is one of the foundations upon which our justice system operates. Therefore, we remind ourselves that it is of utmost importance this court adheres to its past rulings. 7.22 Selanjutnya Mahkamah Rayuan dalam kes Ahmad Saiful Islam Mohamad juga telah merujuk kes Asia Pacific Higher Learning Sdn Bhd v. Majlis Perubatan Malaysia & Anor [2020] 3 CLJ 153; [2020] 2 MLJ iaitu suatu keputusan Mahkamah Persekutuan yang dipetik sebagai menyebut: [83] Indeed, the doctrine of stare decisis dictates that as a matter of a general rule of great importance the Federal Court is bound by its own previous decisions. However, there are exceptional circumstances that allow them to depart from the earlier decision, but such power must be used sparingly. ................. [79] Any decision of the Federal Court must be treated with utmost deference. More significantly, in my opinion, it is not a good policy for us at the S/N ORIdLyZN90S5acLoqPsJQQ highest **Note : Serial numbercourt will beof the used land the to verify to originality leave the law of this in a state document of uncertainty via eFILING portal by departing from our recent decisions. That will put us in a bad light as the Federal Court will then purports to be in a state of quandary when deciding a case. It is also a bad policy for us to keep the law in such a state of uncertainty particularly upon a question of interpretation of a statutory provision that comes up regularly for consideration before the courts. [72] While judges may no doubt sincerely have differences in views, there is also public interest to consider. It would be a lamentable state of the law if members of the public, in whatever sector, are unable to secure legal advice of sufficient certainty in order to properly conduct or regulate their affairs because of a confusing melee of conflicting legal decisions by the courts. 7.23 Mahkamah Rayuan juga telah memberi pertimbangan bahawa keputusan dalam kes Rosman Saprey juga telah disahkan oleh kes Majlis Angkatan Tentera Malaysia v. Mohd Nurul Ami Mohd Basri [2019] 2 CLJ 772(CA) dan PP v. Samsui Arif in Bakar [2020] 7 CLJ 503(CA). 7.24 Mahkamah Rayuan selanjutnya telah memutuskan bahawa kegagalan polis mengambil sampel air kencing responden dalam dua botol adalah tidak fatal kepada kes pendakwaan. 7.25 Selanjutnya dalam kes PP v. Rosman Saprev & Anor [2019] 4 CLJ 767, dalam keputusan oleh Mahkamah Rayuan berhubung dengan Perintah Tetap Ketua Polis Negara F103 ('PTKPN F103') dan Garis Panduan Kementerian Kesihatan Malaysia Bil. 6/2002 ('GPKKM 6/2002'), Mahkamah Rayuan telah menyatakan seperti yang berikut: 7.26 PTKPN F103 menyebutkan contoh air kencing diambil dengan menggunakan dua botol urin (perenggan 8.2). Satu botol air kencing adalah untuk tujuan ujian awal di peringkat polis jika perlu dan satu botol lagi untuk dihantar ke hospital bagi penganalisaan. Oleh itu dua botol air kencing bukan satu kehendak mandatori jika contoh air kencing tersebut tidak dibuat ujian awal di peringkat polis. Botol yang mengandungi contoh air kencing akan di hantar terus ke hospital bagi penganalisaan (penekanan ditambah). Pendakwaan ke atas seseorang yang mentadbirkan dadah ke dalam tubuh badan juga tidak dilakukan berdasarkan hasil ujian awal atau saringan yang hanya S/N merupakan satu proses indikatif. Pertuduhan sekiranya dibuat akan diasaskan ORIdLyZN90S5acLoqPsJQQ **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal kepada hasil ujian analisis oleh ahli sains atau ahli kimia kerajaan yang menggunakan kaedah analisis yang diiktiraf oleh undang-undang. 7.27 Garis Panduan KKM Bil. 6/2002 mengatakan hanya satu botol contoh urin diperlukan untuk analisis. Tetapi sekiranya ujian awal dan ujian analisis dilakukan di dua tempat yang berasingan, maka dua botol urin diperlukan (dipanggil botol pertama dan botol duplicate) (perenggan 6(c)). Botol kedua (duplicate) adalah untuk kegunaan ujian awal (screening) jika hendak dibuat dan botol duplicate ini akan disimpan oleh pegawai yang membuat ujian awal. Botol pertama yang mengandungi contoh air kencing akan dihantar ke hospital untuk dibuat analisis. Oleh itu Garis Panduan KKM Bil. 6/2002 tidak menjadikan pengambilan dua botol urin sebagai mandatori sekiranya ujian awal (screening) tidak dilakukan (penekanan ditambah). 7.28 Mahkamah Rayuan dalam kes ini juga telah menyentuh mengenai elemen kuat kuasa undang-undang force of law bagi Perintah Tetap Ketua Polis Negara F103 ('PTKPN F103') dan Garis Panduan Kementerian Kesihatan Malaysia Bil. 6/2002 {'GPKKM 6/2002'), Mahkamah Rayuan yang tidak bersetuju dengan hujahan peguam bela terpelajar bagi pihak responden yang menghujahkan bahawa PTKPN F103 dan Garis Panduan KKM Bil. 6/2002 sebagai dokumen yang mempunyai kuat kuasa undang- undang (force of law) yang memerlukan pematuhan mandatori oleh pihak polis atau pegawai perubatan dan akan menjejaskan sekiranya gagal dipatuhi telah menyatakan seperti yang berikut: "[52] Walaupun terdapat s. 44 ADB 1952 memberikan kuasa kepada Menteri mewakilkan kuasa dan fungsinya kepada mana-mana pegawai yang sesuai dalam mentadbirkan ADB 1952, tetapi tidak terdapat perwakilan kuasa di bawah s. 44 telah dilakukan. Oleh itu PTKPN F103 dan Garis Panduan KKM Bil. 6/2002 tidak boleh dikaitkan dengan s. 44 tersebut untuk diberi pengiktirafan sebagai mempunyai elemen "force of law". [53] Juga, walaupun terdapat s. 47 ADB 1952, yang memberi kuasa kepada Menteri untuk membuat undang-undang subsidiari, iaitu peraturan- peraturan dalam menetapkan perkara-perkara yang diperlukan di bawah Akta, tetapi Menteri tidak ada membuat apa-apa peraturan yang berkaitan dengan kaedah pangambilan contoh air kencing dan cara menguruskannya. Oleh itu PTKPN F103 dan Garis Panduan KKM Bil. 6/2002 bukan dikeluarkan di bawah s. 47 tersebut untuk mempunyai elemen "force of law". S/N ORIdLyZN90S5acLoqPsJQQ **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal [54] Seksyen 28 Akta Penagih Dadah (Rawatan dan Pemulihan) 1983 (Akta 283) memberi kuasa kepada Menteri untuk membuat kaedah- kaedah dalam melaksanakan peruntukan Akta 283. Sub-perenggan (e) s. 28(1) Akta 283 memberi kuasa kepada Menteri untuk mengadakan peruntukan mengenai kaedah-kaedah berhubung dengan ujian-ujian yang hendak dijalankan di bawah Akta 283. Bagaimanapun, tidak terdapat sebarang kaedah yang dibuat oleh Menteri di bawah Akta 283 yang berkaitan dengan tatacara pengambilan air kencing bagi ujian dan cara menguruskannya. [55] Ketiadaan peraturan-peraturan atau kaedah-kaedah yang disebutkan di atas telah menyebabkan pihak polis mengambil usaha mengeluarkan PTKPN F103. Pihak Kementerian Kesihatan Malaysia pula mengeluarkan Gan's Panduan KKM Bit. 6/2002. PTKPN F103 hanya dihasratkan untuk dijadikan panduan oleh pegawai polis dalam melaksanakan tugasan mereka. PTKPN F103 dengan itu lebih merupakan garis panduan dalaman untuk diguna pakai oleh pegawai polis khususnya Jabatan Narkotik PDRM. [56] Garis Panduan KKM Bil. 6/2002 pula, jika dilihat pada bahagian pengenalan, garis panduan tersebut ditujukan kepada pegawai- pegawai perubatan Kementerian Kesihatan Malaysia. Hasrat garis panduan ini juga jelas hanya untuk dijadikan panduan dalam menjalankan tugas oleh pegawai perubatan berkaitan dengan ujian/analisis air kencing". 7.29 Berdasarkan otoriti-otoriti di atas, Mahkamah berpendapat kegagalan pihak polis untuk mengambil sampel air kencing Tertuduh dalam dua botol adalah tidak fatal kepada kes pendakwaan. Maka element (c) berjaya dibuktikan oleh Pihak Pendakwaan. 7.30 Berhubung dengan element (d), Mahkamah merujuk kes Noorismail Abu Bakar v. PP [2020] 1 LNS 1101 [42] yang telah membuat rujukan dan membuat analisa terhadap keputusan kes Kamarul Farkaruddin Mohamed lwn. PP [2013] 7 CLJ 636 yang telah menyatakan prinsip yang berikut: "....it is not sufficient for the urine test report to merely state that, for example, methamphetamine was found in the urine sample of the accused, but that it was also necessary to state that the methamphetamine that was found was a dangerous drug prescribed in Parts III and IV of the first schedule to the Dangerous Drugs Act 1952" S/N ORIdLyZN90S5acLoqPsJQQ **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal 7.31 Kes Kamarul Farkaruddin Mohamed juga telah merujuk tiga kes bagi menyokong kesimpulan ini dan Mahkamah dalam kes Noorismail Abu Bakar telah membuat anaiisa terhadap tiga kes yang berikut; Loo Keck Leona v. PP [1992] 1 CLJ (Rep) 195; [1992] 3 CLJ 1332: [1992] 2 MLJ 177: Shukri Mohamad v. PP [1995] 3 CLJ 799; [1995] 3 MLJ 229 danHo Kiat Swee v. Rex [1946] 1 LNS 6: [1947] 13 MLJ dan telah membuat kesimpulan bahawa walaupun ketiga-tiga kes ini melibatkan fakta yang agak berbeza, namun prinsip yang sama terpakai dalam kes terhadap perayu dalam kes ini. Prinsip yang diputuskan dalam kes-kes tersebut adalah bahawa ahli kimia hendaklah menyatakan dengan tepat bahan dadah berbahaya tersebut seperti diperuntukkan di bawah undang-undang. 7.32 Hakim Mahkamah Tinggi dalam kes Noorismail Abu Bakar telah menyatakan dalam analisanya terhadap ketiga-tiga kes "it was unclear whether the samples in question were of the nature and quality as to attract the presumption of trafficking (as was the case in Shukri Mohamad v. PP and Loo Keck Leong v. PP) or that was proscribed by law at all (as was the case in Ho Kiat Swee v. R)" By contrast, there is no ambiguity in the term methamphetamine. No evidence was led to show that the expression could be used to describe compounds of differing chemical composition. Accordingly, once the expert has testified that the urine samples contained methamphetamine, it could have only meant one thing: that the accused had within him a dangerous drug that had been proscribed under Part III of the first schedule to the Dangerous Drug Act 1952. In my judgment, no doubt at all arose in the present case that "methamphetamine" is listed in Part III of the first schedule to the Act. For as long the substance found to have been ingested by the accused was methamphetamine, then this ingredient of the offence under section 15(1) is proven. Unlike cannabis and chandu - expressions which may be ascribed to various chemical compounds of differing composition and which have necessitated specific statutory definitions-there is no ambiguity in the term methamphetamine. For this simple reason, I see no necessity for the urine test reports to have expressly referred to Part III of the first schedule to the Dangerous Drugs Act 1952". S/N ORIdLyZN90S5acLoqPsJQQ 7.33: Serial **Note Dalam numberkes iniused will be SP3 dalam to verify Laporanof Patalogi the originality yang this document disediakan via eFILING portal olehnya iaitu P7 telah menyatakan dengan spesifik dadah yang dikesan dalam sampel urin milik Tertuduh adalah dadah yang tersenarai dalam Jadual Pertama Bahagian III Akta Dadah Berbahaya 1952, dan SP3 telah hadir ke Mahkamah dan telah menyatakan dalam Pernyataan Saksinya (PS-1) berkenaan penyenaraian dadah jenis Methamphetamine dan Amphetamine dalam Jadual Pertama Bahagian III Akta Dadah Berbahaya 1952 seperti yang berikut: "Hasil analisa ujian pengesahan mendapati sampel air kencing bagi penama SHAHRUL ASWAD BIN ABDULLAH (No.KP: 960803095153) adalah ada mengandungi AMPHETAMINE dan METHAMPHETAMINE iaitu dadah- dadah yang tersenarai di Jadual Pertama Bahagian 3 Akta Dadah Berbahaya 1952 ". 7.34 Peguam juga tidak pada bila-bila masa pernah mencabar pernyataan SP3 dalam pernyataan saksi, mahupun mencabar pengesanan dadah Methamphetamine dan Amphetamine. Memandangkan Peguam tidak pernah mencabar mengenai pernyataan SP3 berhubung dengan Methamphetamine dan Amphetamine yang tersenarai dalam Jadual Pertama Bahagian 3 Akta Dadah Berbahaya 1952, adalah pendapat Mahkamah seterusnya intipati ketiga telah berjaya dibuktikan oleh pihak pendakwaan. [8] ISU LAIN YANG DIBANGKITKAN OLEH PEMBELAAN 8.1 Keterangan-keterangan yang dikemukakan di peringkat pendakwaan dilihat ada meninggalkan gap yang material berkenaan kendalian sampel air kencing Tertuduh yang merupakan intipati terpenting dalam pertuduhan hari ini. Kegagalan pendakwaan untuk membuktikan rantaian bukti adalah tidak terputus dan kendalian barang kes adalah tepat menimbulkan pelbagai keraguan yang munasabah. 8.2 Pada tahap ini, adalah penting saya mengingati akan kewajipan Pembelaan dalam kes jenayah sepertimana yang dijelaskan dalam kes Mohamad Radhi Yaakob v. Public Prosecutor [1991] 3 CLJ 2073: It is a well-established principle of Malaysian criminal law that the general burden of proof lies throughout the trial on the prosecution to prove beyond reasonable doubt the guilt of the accused for the offence with which he is charged. There is no similar burden placed on the accused to prove his innocence. He is presumed innocent until proven guilty. To earn an acquittal, his duty is merely to cast a reasonable doubt in the prosecution S/N case. In the course of the prosecution case, the prosecution may of course ORIdLyZN90S5acLoqPsJQQ **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal rely on available statutory presumptions to prove one or more of the essential ingredients of the charge. When that occurs, the particular burden of proof as opposed to the general burden, shifts to the defence to rebut such presumptions on the balance of probabilities which from the defence point of view is heavier than the burden of casting a reasonable doubt, but it is certainly lighter than the burden of the prosecution to prove beyond reasonable doubt. To earn an acquittal at the close of the case for the prosecution under s. 173(f) or s. 180 of the Criminal Procedure Code, the Court must be satisfied that no case against the accused has been made out which if unrebutted would warrant his conviction (Munusamy v. PP [1936] 1 LNS 32). If defence is called, the duty of the accused is only to cast a reasonable doubt in the prosecution case. He is not required to prove his innocence beyond reasonable doubt. To earn an acquittal, the Court may not be convinced of the truth of the defence story or version. Raising a reasonable doubt in the guilt of the accused will suffice. It is not, however, wrong for the Court to be convinced that the defence version is true, in which case the Court must order an acquittal. In appropriate cases it is also not wrong for the Court to conclude that the defence story is false or not convincing, but in that instance, the Court must not convict until it asks a further question that even if the Court does not accept or believe the defence explanation, does it nevertheless, raise a reasonable doubt as to his guilt? It is for this reason that in dealing with the defence story or explanation, the majority of Judges rightly prefer to adopt straight away the legally established “reasonable doubt” test, rather than to delve in the “believable and convincing” test before applying the “reasonable doubt” test. 8.3 Dalam kes PP v. Saimin & Ors [1971] 2 MLJ 16, Mahkamah mendapati: The following definition of “reasonable doubt” is often quoted: “It is not mere possible doubt, because everything relating to human affairs and depending upon moral evidence is open to some possible or imaginary doubt. It is that state of the case which after the entire comparison and consideration of all the evidence leaves the minds of the jurors in that condition that they cannot say they feel an abiding conviction to a moral certainty of the truth of the charge.” It has again been said that ‘“reasonable doubt’ is the doubt which makes you hesitate as to the correctness of the conclusion which you reach. If under your oaths and upon your consciences, after you have fully investigated the evidence and compared it in all its parts, you say to yourself I doubt if he is guilty, then it is a reasonable doubt. It is a doubt which settles in your judgment and finds a resting place there.” Or as sometimes said, it must be a doubt so solemn and substantial as to produce in the minds of the jurors some uncertainty as to the verdict to be given. A S/N ORIdLyZN90S5acLoqPsJQQ reasonable **Note doubt : Serial number willmust be usedbe a doubt to verify arisingoffrom the originality the evidence this document or portal via eFILING want of evidence and cannot be an imaginary doubt or conjecture unrelated to evidence. 8.4 Oleh yang demikian, kegagalan pihak pendakwaan untuk memaklumi dengan awal kejadian sebenar serta mendedahkan berapa ramai tangkapan dan keadaan tempat kejadian sewaktu operasi adalah fatal dan membangkitkan anggapan di bawah Seksyen 114(g) Akta Keterangan1950. Selain itu, Pendakwaan juga gagal menutupi kelompongan yang ditimbulkan oleh Pembelaan dalam kes mereka berkenaan kendalian eksibit serta kedudukan eksibit selama 2 jam sebelum dikemukakan kepada SP4 dan kenapa hanya Tertuduh dilayan dengan beza sewaktu Operasi tersebut dan mengapa SP4 gagal menyiasat berkenaan air mineral yang dibekalkan kepada Tertuduh. 8.5 Mahkamah turut merujuk kepada kes Mahkamah Tinggi terkini, PP v. Jarizal Jasni [2023] 8 CLJ 951 yang menyatakan: [39] It is incumbent on the police to investigate both the allegation and the respondent’s defence fairly and professionally. It cannot be said that the defence put up by the respondent is a belated defence. Timely disclosure have been made by the respondent and there is no evidence of delay on his part in offering an explanation. The respondent’s 112 statement under the CPC is made contemporaneously during the course of investigation and failure on the part of the police to investigate the respondent’s defence adequately, adversely affect the prosecution’s case. Even if there is a failure on the part of the respondent to put up his defence, it can never by itself relieve the prosecution of the duty of establishing the charge against the 964 [2023] 8 CLJ A B C D E F G H I Current Law Journal respondent on a prima facie basis at the prosecution’s stage. This court finds that the learned Magistrate has not erred in accepting the defence’s version that there is evidence where inference can be made that dangerous drugs were added to the soft drinks consumed by the respondent without his knowledge. This court is of the considered view that it cannot be said that the respondent’s version cannot be true. The prosecution must disprove this important part of the respondent’s version of the facts which they did not. In those circumstances there is doubt as to whether the respondent did consume or administer dangerous drugs type MDMA to himself with mens rea or by statutory presumption. Accordingly, the respondent was rightly acquitted at the close of the prosecution case on these grounds alone. S/N ORIdLyZN90S5acLoqPsJQQ **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal [9] Keputusan di akhir kes pendakwaan Berdasarkan penilaian keterangan secara maksimum terhadap keterangan saksi-saksi pendakwaan, Mahkamah berpendapat bahawa pihak pendakwaan telah gagal untuk mengemukakan keterangan yang kukuh untuk membuktikan intipati - intipati bagi pertuduhan di bawah Seksyen 15(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952. Setelah mendengar keterangan saksi-saksi pendakwaan, ekshibit-ekshibit yang dikemukakan di sepanjang kes pendakwaan dan hujahan kedua-dua pihak, Mahkamah di atas penilaian maksimum berpuashati untuk membuat Keputusan bahawa pihak pendakwaan telah gagal membuktikan prima facie kes terhadap Tertuduh, maka dengan ini Tertuduh dilepaskan dan dibebaskan daripada Pertuduhan ini tanpa dipanggil untuk membela diri. Barang kes TPR lupus dan tertakluk kepada rayuan.Wang jaminan dikembalikan. ..................tt................ Ashvinii Thinakaran 10.1.2024 S/N ORIdLyZN90S5acLoqPsJQQ **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal