Download PDF

South Africa Judgment

Northern Cape High Court, Kimberley

S v Batwali (CA&R 74/2007) [2007] ZANCHC 64 (16 November 2007)

On this page

Professional case brief

Research organized from the available case record

Source document

01

Holding and result

The appellate court found no evidence that the trial court overemphasized the seriousness of the offences or failed to consider mitigating factors. The attacks were unprovoked and motivated by vengeance, with little in the appellant's favour except her lack of prior violent convictions. The trial court properly considered the cumulative effect of the sentences and the appellant's personal circumstances. The deviation from the prescribed minimum sentence for murder was justified by the presence of substantial and compelling circumstances. There was no material misdirection or shockingly inappropriate sentence warranting appellate interference. The appeal was dismissed and the sentences confirmed.

Court disposition

Appeal dismissed; sentences confirmed.

Orders

  • The appeal is dismissed.
  • The sentences imposed by the trial court are confirmed.

02

Material facts

Parties

K. Batwali

Appellant Counsel: Adv T Fourie

The State

Respondent Counsel: Adv M G W Baganeneng

Amounts and remedies

  • Sentence for Murder (count 1): ZAR 12
  • Sentence for Assault With Intent to Do Grievous Bodily Harm (count 2): ZAR 2
  • Sentence for Assault With Intent to Do Grievous Bodily Harm (count 3): ZAR 3

03

Procedural history

  1. Posture

    Criminal Appeal / Appeal Against Sentence

04

Questions and positions

Legal issues

Party arguments

Applicant
Counsel for the appellant argued that the magistrate overemphasized the seriousness of the offences and failed to give due weight to mitigating factors, including the appellant's lack of previous convictions for violent crimes and her personal circumstances. It was further contended that the cumulative effect of the sentences was excessive and that the evidence suggested the complainant may have been the aggressor in one of the assaults.
Respondent
Counsel for the respondent maintained that the sentences imposed were appropriate given the gravity and unprovoked nature of the attacks, particularly the murder. The respondent argued that the trial court properly considered all relevant factors, including the appellant's previous convictions and the circumstances of the offences, and that there was no basis for appellate interference.

05

Court’s reasoning

  1. 01

    S v Rabie 1975 (4) SA 855 (A)

    An appellate court will only interfere with a sentence if there has been a material misdirection or if the sentence is disturbingly inappropriate.

  2. 02

    S v Zinn 1969 (2) SA 537 (A)

    Sentencing must balance the seriousness of the offence, the interests of society, and the personal circumstances of the accused.

06

Ratio, limits and disposition

Ratio decidendi

The appellate court found no evidence that the trial court overemphasized the seriousness of the offences or failed to consider mitigating factors. The attacks were unprovoked and motivated by vengeance, with little in the appellant's favour except her lack of prior violent convictions. The trial court properly considered the cumulative effect of the sentences and the appellant's personal circumstances. The deviation from the prescribed minimum sentence for murder was justified by the presence of substantial and compelling circumstances. There was no material misdirection or shockingly inappropriate sentence warranting appellate interference. The appeal was dismissed and the sentences confirmed.

Obiter and limits

  • The quality of practice notes and heads of argument in criminal appeals is often lacking, as observed in this and other matters.
  • The appellant was fortunate not to have been charged with attempted murder for the second attack.

Court disposition

Appeal dismissed; sentences confirmed.

  • The appeal is dismissed.
  • The sentences imposed by the trial court are confirmed.

Source and reliance status

Northern Cape High Court, Kimberley

This page organises the available record for research. Confirm quotations, current status, and subsequent treatment against the official source before relying on the case.

Judgment reading view

Judgment text

The complete available source text.

Source document

Northern Cape High Court, Kimberley

Judgment

[2007] ZANCHC 64

IN DIE HOOGGEREGSHOF VAN SUID-AFRIKA

(Noord-Kaapse Afdeling)

Saak No: CA&R 74/2007

Datum gelewer: 16/11/2007

In die saak tussen:

K.

BATWALI APPELLANT

en

DIE

STAAT RESPONDENT

Coram: Olivier R et Mokgohloa WnR

UITSPRAAK OP APPèl

Olivier R:

Die appellant is in die Streekhof skuldig bevind op ʼn aanklag van moord (aanklag 1) en op twee aanklagte van aanranding met die opset om ernstig te beseer (aanklagte 2 en 3). Sy is op aanklag 1 gevonnis tot 12 jaar gevangenisstraf en op aanklagte 2 en 3 tot onderskeidelik 2 jaar en 3 jaar gevangenisstraf, wat gelas is om gelyktydig uitgedien te word. Die appellant kom nou met verlof van die verhoorhof in hoër beroep teen haar vonnisse.

Dit is geykte reg dat ʼn Hof van appèl slegs met ʼn verhoorhof se vonnis sal inmeng as daar ʼn wesenlike mistasting begaan is of die vonnis skokkend onvanpas is.

Namens die appellant is betoog dat die streeklanddros die erns van die misdade oorbeklemtoon het. Ek stem nie saam nie.

Die appellant het die Vrydagaand van 10 Oktober 2003 (aanklag 2) haar man (“die klaer”) met ʼn mes gesteek in ʼn totaal ongeprovokeerde aanval en terwyl die klaer probeer het om weg te kom van haar. Die klaer moes die betrokke aand hegsteke ontvang vir die besering wat hy in die proses opgedoen het.

Letterlik die volgende dag, Saterdag 11 Oktober 2003 (aanklag 3), het die appellant, toe die klaer by haar wou weet waar sy kos was, nie geaarsel om dieselfde mes weer tevoorskyn te bring en hom etlike steekwonde daarmee toe te dien nie.

Mense het die appellant probeer keer, maar sy wou nie luister nie. Sy het ook op daardie toneel ander persone met die mes rondgejaag.

Die appellant het op ʼn stadium oor die klaer gestaan waar hy gaan lê het toe hy weens bloedverlies te swak geword het om te staan, en vir hom gesê: “Haal jy nog asem, want ek wil jou klaarmaak”. Ek meen dat die appellant gelukkig was dat sy nie ten aansien van dié aanval van poging tot moord aangekla is nie.

Dit is toe wat die oorledene (die broer van die klaer), klaarblyklik omdat hy besorgd was oor sy broer wat op die grond gelê en bloei het, nadergekom het en gevra het: “Broer, sy steek vir jou gisteraand, nou steek sy vir jou weer vandag. Wat is dit eintlik?”

Die appellant, wat op daardie stadium in die nabyheid was, se reaksie was om weer die mes uit te haal en vir die oorledene te sê: “Ek soek vir jou”. Dit het geblyk dat daar ongeveer ʼn maand tevore ʼn uitval was tussen die appellant en die oorledene en dat dit was waarom sy gesê het: “Ek soek vir jou”.

Die appellant het toe die oorledene twee keer geklap, waarop die oorledene vir haar gesê het: “Ek baklei nie, dat ek kom kyk maar net waarmee is julle twee besig”. Dit was egter nie vir die appellant goedgenoeg nie. Sy het die oorledene toe die fatale steekwond op sy bors toegedien (aanklag 1).

Na my oordeel het die streeklanddros hoegenaamd nie die erns van die drie aanvalle oorbeklemtoon nie. Ek meen dat die appellant gelukkig was dat daar, ten aansien van die moordklag, wesenlike en dwingende omstandighede bevind is en afgewyk is van die voorgeskrewe vonnis van 15 jaar gevangenisstraf. Die aanval op die oorledene was totaal ongeprovokeerd en duidelik gemotiveer deur wraaksug.

Daar is bitter weinig wat versagtend in aanmerking geneem kon word. Volgens die klaer het die appellant wel gedrink, maar was sy nie juis onder die invloed van drank nie. Dit is egter so dat, alhoewel die appellant vorige veroordelings van diefstal en meineed gehad het, sy op 26-jarige ouderdom darem nog nie ʼn vorige veroordeling van geweld teenoor die persoon van ʼn ander gehad het nie.

Na my oordeel het die streeklanddros behoorlike oorweging verleen aan wat daar ookal versagtend was in die guns van die appellant en ook behoorlik gelet op haar persoonlike omstandighede, en is geen faktor ten koste van ʼn ander oorbeklemtoon nie.

Verder is die streeklanddros gekritiseer as sou sy die veelvoudige voorkoms van geweldsmisdade oorbeklemtoon het. Ek vind geen aanduiding hiervan nie en meen nie dat daar onbehoorlike klem op dié faktor gelê is nie.

Daar is ook namens die appellant geargumenteer dat die strekking van die getuie Iphkati se getuienis sou gewees het dat die klaer, met die aanval op hom Saterdag 11 Oktober 2003, die aggressor was. Ook hiermee stem ek glad nie saam nie.

Alhoewel die getuie getuig het (soos die klaer ook) dat die klaer ʼn staaldraad gehad het en daarmee na die appellant geslaan het, was sy getuienis dat dit die appellant was wat die klaer genader het nadat hy die staaldraad opgetel het, dat die klaer geretireer het “en op daardie stadium het sy haar hand opgetel en toe gaan val Oupa (wat ‘n noemnaam van die klaer was)”.

Inteendeel, Iphkati se getuienis was verder (strydig met dié van die klaer) dat die appellant die klaer met die mes gesteek het terwyl hy op sy rug gelê het. Dit is moeilik om te begryp hoe gesê kan word dat hierdie getuienis daarop sou dui dat die klaer die aggressor was tydens die betrokke voorval.

Die streeklanddros het die kumulatiewe effek van die vonnisse in ag geneem by die oorweging van vonnis. Die feit dat sy ʼn vonnis van 15 jaar gevangenisstraf as nie gepas op die aanklag van moord beskou het nie, beteken nie dat sy dié termyn ook nie as gepas kon beskou as ʼn effektiewe termyn ten aansien van al drie misdade tesame nie.

Na my oordeel is daar geen basis waarop ingemeng kan word met enige van die vonnisse nie.

Ter afsluiting verwys ek bloot na my opmerkings in die appèl van Janse van Rensburg (CA&R 44/07) oor die kwaliteit (of gebrek daaraan) van die praktyksnotas en betoogshoofde wat maar te dikwels voorkom in kriminele appèlle. Dit geld beslis ook vir die praktyksnotas in hierdie aangeleentheid, en vir die betoogshoofde namens die respondent.

Ek maak dan die volgende bevele in hierdie aangeleentheid:

Die appèl word afgewys en die opgelegde vonnisse word bekragtig.

________

C

J OLIVIER

REGTER

NOORD-KAAPSE AFDELING

Ek stem saam:

F

E MOKGOHLOA

WAARNEMENDE

REGTER

NOORD-KAAPSE

AFDELING

Nms Appellant: Adv T Fourie

In opdrag van: Regshulpraad, Kimberley

Nms Respondente: Adv M G W Baganeneng

In opdrag van: Direkteur van Openbare Vervolging, Kimberley

Source wording is retained. Consult the source document for its original formatting and pagination.

Authorities

Authorities used by the court

Cases, legislation, regulations, and constitutional provisions identified in the available record.

S v Rabie 1975 (4) SA 855 (A)

Case cited

S v Zinn 1969 (2) SA 537 (A)

Case cited

Case-aware research

Ask AI about this case

The judgment and available research above are public. New questions open in a separate private conversation grounded in this case.

About this LexChat collection

This page organizes the available case record for research. Verify quotations, current status, and subsequent treatment against the source document. Corrections can be reported to hello@esheria.ai.

Legal information, not legal advice. Research summaries do not replace the judgment.