S v Louw (134/87) [1987] ZASCA 124 (1 November 1987)
- Citation
- [1987] ZASCA 124
- Status
- Judgment
- Jurisdiction
- South Africa
- Court
- Supreme Court of Appeal
- Panel
- Jacobs, Boshoff, Steyn
- Case number
- 134/87
More details
- Court
- Supreme Court of Appeal
- Panel
- Jacobs, Boshoff, Steyn
- Case number
- 134/87
On this page
Professional case brief
Research organized from the available case record
01
Holding and result
The court held that the trial and appellate courts did not err in their approach to sentencing. The appellant's psychological diagnosis of kleptomania was not accepted as credible evidence of a disorder that diminished her culpability, given the calculated and repeated nature of the thefts over a prolonged period. The court found that the appellant's remorse and intention to repay the stolen money were not genuine, as she failed to account for a substantial portion of the stolen funds and was unwilling to disclose their whereabouts. Her cooperation with the police was not considered a significant mitigating factor, as the evidence against her was overwhelming. The sentence imposed—five years' imprisonment, with two years suspended—was deemed appropriate in light of the seriousness of the offences, the amount stolen, and the appellant's previous conviction for similar conduct. The appeal was dismissed.
Court disposition
Appeal dismissed; sentence confirmed.
Orders
- The appeal is dismissed.
- The sentence imposed by the lower court is confirmed.
02
Material facts
Parties
Christine Felicity Louw
Appellant Counsel: Van der MerweDie Staat
RespondentAmounts and remedies
- Total Amount Stolen: ZAR 66,992.65
- Previous Theft Amount (1977 Conviction): ZAR 1,212.7
- Sentence Imposed (years Imprisonment): ZAR 5
03
Procedural history
Posture
Criminal Appeal / Appeal Against Sentence
04
Questions and positions
Legal issues
- 01
Whether the trial and appellate courts erred in underemphasizing mitigating factors when imposing sentence.
- 02
Whether the appellant's psychological condition and remorse warranted a lesser sentence.
- 03
Whether the appellant's cooperation with police and intention to repay the stolen money should have influenced sentencing.
Party arguments
- Applicant
- Counsel for the appellant argued that the lower courts failed to give sufficient weight to several mitigating factors: the recommendation of Dr Heystek regarding psychological treatment, the appellant's intense remorse, her psychological problem and ongoing treatment, her genuine intention not to work with other people's money again, her assistance to the police, and her stated intention to repay the stolen funds. It was submitted that these factors justified a more lenient sentence.
- Respondent
- The respondent contended that the appellant committed calculated theft over approximately 17 months, stealing R66,992.65 from bank clients while employed as a sub-accountant. The respondent argued that the psychological diagnosis of kleptomania was not accepted by the trial court, and there was no credible evidence of a psychological disorder beyond a tendency to steal. The respondent maintained that the sentence imposed was appropriate given the gravity and duration of the offences.
05
Court’s reasoning
Legal principles
- 01
S v Zinn 1969 (2) SA 537 (A)
Sentencing must balance the seriousness of the offence, the interests of society, and the personal circumstances of the offender, including any mitigating factors.
- 02
S v Smith 1990 (1) SA 1 (A)
Psychological evidence may be considered in mitigation, but must be credible and relevant to the offender's culpability.
- 03
S v Matyityi 2011 (1) SACR 40 (SCA)
Remorse and cooperation with authorities are mitigating factors, but their weight depends on the circumstances and the offender's conduct.
06
Ratio, limits and disposition
Ratio decidendi
The court held that the trial and appellate courts did not err in their approach to sentencing. The appellant's psychological diagnosis of kleptomania was not accepted as credible evidence of a disorder that diminished her culpability, given the calculated and repeated nature of the thefts over a prolonged period. The court found that the appellant's remorse and intention to repay the stolen money were not genuine, as she failed to account for a substantial portion of the stolen funds and was unwilling to disclose their whereabouts. Her cooperation with the police was not considered a significant mitigating factor, as the evidence against her was overwhelming. The sentence imposed—five years' imprisonment, with two years suspended—was deemed appropriate in light of the seriousness of the offences, the amount stolen, and the appellant's previous conviction for similar conduct. The appeal was dismissed.
Obiter and limits
- The court noted that the recommendation for psychiatric evaluation and treatment was incorporated into the sentence to ensure the appellant received appropriate care while incarcerated.
- The appellant's claim of remorse was undermined by her failure to account for the stolen funds and her lack of genuine effort to make restitution.
Court disposition
Appeal dismissed; sentence confirmed.
- The appeal is dismissed.
- The sentence imposed by the lower court is confirmed.
Source and reliance status
Supreme Court of Appeal
This page organises the available record for research. Confirm quotations, current status, and subsequent treatment against the official source before relying on the case.
Judgment reading view
Judgment text
The complete available source text.
Supreme Court of Appeal
Judgment
CHRISTINE FELICITY LOUWAppellant
en
DIE STAATRespondent
IN DIE HOOGGEREGSHOF VAN SUID-AFRIKA
(APPÉLAFDELING) In die saak tussen:CHRISTINE FELICITY LOUW AppellantenDIE STAAT RespondentCoram: JACOBS, AR, BOSHOFF et STEYN, Wn ARR Verhoor: 19 November 1987
UITSPRAAK
BOSHOFF, WnAR :
Die appellante is in die streekhof op
Tzaneen skuldig bevind op 18 aanklagte van diefstal
ten /2
-2-
ten opsigte van geld wat sy gesteel het van kliente
van 'n handelsbank op Hoedspruit terwyl sy gewerk het
as onderrekenmeester in die bank. Die totale bedrag
wat daarby betrokke is, is R66 992,65 en is gesteel
oor 'n tydperk van September 1983 tot Februarie 1985,
ongeveer 17 maande..
Sy het 'n vorige veroordeling ten opsigte van
9 aanklagte van diefstal vir geld wat sy in 1977 van
kliente van 'n handelsbank op Warmbad gesteel het terwyl
sy as kassieré in die bank gewerk het. Die geld wat :daarby
betrokke was, was Rl 212,70. Die aanklagte is saam-
geneem vir doeleindes van vonnis en sy is gevonnis tot
6 maande gevangenisstraf wat vir 3 jaar voorwaardelik
opgeskort /3
-3-
opgeskort is.
Die streeklanddros het haar gevonnis tot 5 jaar
gevangenisstraf waarvan 2 jaar gevangenisstraf vir 5 jaar
opgeskort is op voorwaarde dat sy nie weer skuldig bevind
word aan diefstal of bedrog of enige poging tot sodanige
misdrywe gepleeg gedurende die tydperk van opskorting nie
'n Appèl na die Transvaalse Provinsiale Afdeling
het misluk maar die hof het die volgende opdrag by die
vonnis bygevoeg
"Die saak moet spesifieke aandag van die gevangenisowerheid geniet sodat die psi-giaters kan vasstel of sy 'n persoon is volgens hulle terminologie wat vatbaar is
vir /4
-4-
vir rehabilitasie en dat sy dan sodanige behandeling gegee word of gereël word dat sy dit kry wat die beste resultate moontlik vir haar kan bewerkstellig."
Die appellante is nou hier in hoer beroep teen
die vonnis en die enigste grond waarop mnr Van der Merwe
namens haar in enige mate kon steun is dat die verhoorhof
en die hof benede 'n mistasting begaan het deur met die
oplegging van die vonnis die volgende punte te onderbeklem-
toon:
"l Die aanbeveling van Dr Heystek, soos
in paragrawe G.1 en G.2 van sy verslag (bewysstuk B) vervat.
.2 Dat die Appellante intense berou ge-toon het.
.3 Dat die Appellante 'n sielkundige
probleem /5
-5-
probleem het en dat sy die nodige behandeling daarvoor ontvang.
4 Dat die Appellante haar opregte voorneme uitgespreek het om nie weer ' n betrekking te aanvaar waar sy met ander mense se geld sal werk nie. 5 Dat die Appellante van meet af die polisie met die ondersoek van die saak behulpsaam was. 6 Dat die Appellante haar intense voorneme te kenne gegee het om die gesteelde geld aan die bank terug te betaal."
Na aanhoor van die appel het die hof die
appel van die hand gewys en onderneem om die redes
daarvoor in te handig. Die redes volg nou.
Die appellante was oorspronklik op 20 aanklagte
van diefstal aangekla. Met die verhoor van die saak
in /6-6-in die streekhof het die aanklaer aanklagte 14 en 15
teruggetrek en sy het toe skuldig gepleit op die oorbly-
wende aanklagte. Sy het 'n verklaring ingevolge art 112
van die Strafproseswet ingehandig waarin sy die volgende
verduideliking van haar optrede verstrek:
"1. Ek is die beskuldigde in bogenoemde saak.
2. Gedurende ongeveer 1981 het ek by die StandardBank te Hoedspruit begin werk as Klerk en
is ongeveer gedurende Mei 1984 aangestel as Onder-rekenmeester.
3. Gedurende die tydperk September 1983 tot Februarie 1985, terwyl ek werksaam was by die Standard Bank te Hoedspruit, het ek, sonder dat ek daartoe geregtig was, geld ter waarde van R66 992,65 gesteel.
4. Die geld was die eiendcm van die verskeie persone gemeld in die klagstate en het die persone almal rekeninge gehad by die Standard Bank te Hoedspruit.
5. Ek het die volle beheer gehad van my man,
Daniel /7
-7-
Daniel Jacobus Louw, se tjekboekrekening by die
Standard Bank te Hoedspruit en het ek ook die
tjekboek en maandstate by die Bank gehou.
6. AD KLAGTES 1 en 12
Die persone gemeld in die klagstate het die
bedrae daarin vermeld aan my oorhandig vir
inbetaling op hulle onderskeie Plus-Plan-
rekenings. Ek het die besonderhede van
die transaksie ingevul op die betrokkene se
Plus-Planspaarboekie sonder om 'n ooreenstem-
mende inbetaalstrokie uit te maak. Ek het
toe die geld gevat en direk inbetaal op my
man se rekening cm van tyd tot tyd tjeks
daarteen uit te skryf en klein te maak.
7. AD KLAGTES 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11,
13, 16, 17, 19 en 20
In al hierdie gevalle het ek onttrekkings gedoen
uit die betrokkenes, na verwys in die klagstate,
se rekeninge deur die onttrekkingstrokies te
voltooi en die geld direk te krediteer op my
man se rekening waarteen ek bank tjeks uitge-
skryf en kleingemaak het.
9. AD KLAGTE 18
In hierdie geval het die betrokkene, vermeld
in die klagstaat, 'n tjek vir die bedrag van
R3 000,00 aan haar uitgemaak deur STANNIC
aan /8
-8-
aan my oorhandig vir inbetaling op haar Plus-Planrekening en het ek, nadat ek die transaksie in haar Plus-Planspaarboekie aangeteken het, dit direk inbetaal op my man se rekening waarteen ek tjeksuitgeskryf en kleingemaak het.
10. Ek het ten opsigte van al die voorgaande
transaksies besef dat ek verkeerd doen en dat ek uitgevang kon word maar kon myself daarvan nie weerhou nie.
11. Indien die Bestuurder en die Rekenmeester behoorlike kontrole uitgeoefen het oor die daaglikse transaksies van die Bank sou hulle dadelik agtergekom het dat ek die ongeoorloofde onttrekkings gemaak het uit die betrokkenes se rekeninge en sou hierdie situasie nie ont-staan het dat ek in staat was om dit te doen oor 'n tydperk van ongeveer agtien maande nie.
12. Ek besef dat ek 'n sielkundige probleem het wat daartoe aanleiding gegee het dat ek die geld gesteel het en het ek reeds sielkundige be-handeling gaan aanvra by dr. J. Heystek te Pietersburg. "
Dit blyk uit die getuienis dat sy wel by
Dr /9
-9-
Dr Heystek was. Hy is 'n kliniese sielkundige op
Pietersburg en het 'n verslag oor haar uitgebring. Die
verslag is duidelik bedoel om 'n tydelike een te wees en
Dr Heystek gee daarin te kenne dat hy 'n finale opinie
kan gee "slegs by die beskikbaarstelling, aanhoor en inag-
neming van alle feitelike en tersaaklike gegewens."
Volgens die appellante het hy haar nooit gesê wat sy
vindings was nie. Volgens Dr Heystek se veslag dwing
die geheelbeeld van die appellante se persoonlikheids-
funksionering en haar gedragshandeling tot 'n psigodiagnose
van Kleptomanie. By die verhoor in die streekhof het
die appellante se prokureur en die staatsaanklaer nie
hierdie diagnose as korrek aanvaar nie vir die eenvoudige
rede /10
-10-
rede dat die appellante oor 'n tydperk van sowat 17 maande
groot bedrae geld periodiek op 'n berekende manier gesteel
het van uitgesoekte persone wat nie nougeset en versigtig
omtrent hulle geldsake is nie
Daar was geen aanneembare getuienis voor die hof
van enige sielkundige probleme wat die appellante sou
gehad het nie behalwe dat sy geneig is om te steel wat
ook geblyk het uit die vorige veroordeling en die feite
van die onderhawige saak. Dr Heystek verwys verder
slegs na 'n emosionele probleem wat sy gehad het. Hoe
dit ook mag wees, die hof benede het 'n opdrag tot die
vonnis wat opgelê is, bygevoeg om te verseker dat die
appellante in die gevangenis die nodige psigiatriese
aandag /11
-11-
aandag kry
Die appellante het getuig dat sy ontsettend
spyt is oor wat sy gedoen het en dat sy haar nie weer in
posisie sal plaas om dit weer te kan doen nie.
Sy het oor 'n tydperk van sowat 17 maande R66 992,65
gesteel en wat opvallend is, is dat sy op 12 Januarie 1985
R9 000 {klagte 19) en op 16 Pebruarie 1985 R4 000 (klagte
20), 'n totaal van R13 000, gesteel het waarvoor sy nie
behoorlik verantwoording kon doen toe die saak teen
die einde van Februarie 19 85 onder die aandag van die
polisie gekom het nie. Al wat sy bereid was om te erken
is dat sy dit op rokke, en allerhande bogterye en snuis-
terye /12
-12-
terye uitgegee het. Dit is klaarblyklik nie die waarheid
nie want sy kan nie, benewens die R53 992 wat sy toe reeds
al gesteel het, nog vanaf 12 Januarie tot einde Februarie
1985 Rl3 000 spandeer het waarvoor sy eintlik niks kon
wys nie. Sy was duidelik nie bereid om te openbaar
wat van die geld geword het nie. Haar intense voorneme
om die gesteelde geld aan die bank terug te betaal kan
onder die omstandighede sekerlik nie eg wees nie want
sy is klaarblyklik nie bereid om enige van die gesteelde
geld wat nog nie spandeer was,terug te betaal nie. Die
saak het onder die aandag van die polisie gekom op die
uiterste 14 dae nadat sy die R4 000 gesteel het
Die feit dat sy die polisie met die saak
behulpsaam /13
-13-
behulpsaam was, kan ook nie onder die omstandighede 'n
te belangrike oorweging wees nie want uit die aard van
die saak moes die polisie 'n baie - sterk saak teen haar
gehad het vanweë die groot bedrae wat elke keer gesteel
is ten opsigte waarvan daar bewyse moes gewees het dat
die appellante op een of ander manier met die bedrae
iets te doen gehad het.
Nadat mnr Van der Merwe na die beste van sy
vermoë probeer het om sy aanval teen die vonnis op die
voornoemde gronde te steun, moes hy in die lig van die
voorgaande feite sy saak ruiterlik gewonne gee.
Die /14
-14-
Die appel is toe van die hand gewys.
Waarnemende Appelregter Ek stem saam
Ek stem saam
Case-aware research
Ask AI about this case
The judgment and available research above are public. New questions open in a separate private conversation grounded in this case.