S v Walter (CA&R 92/04) [2005] ZANCHC 64 (11 November 2005)

IN DIE HOOGGEREGSHOF VAN SUID-AFRIKA

(NOORD-KAAPSE AFDELING)

KIMBERLEY

SAAK NO.: CA&R 92/04

DATUM: 11-11-2005

In die Appèl van:

FRANS

WALTER APPELLANT

teen

DIE STAAT RESPONDENT

CORAM: WILLIAMS R et OLIVIER R:

UITSPRAAK

WILLIAMS R:

1. Die appellant is op 20 Februarie 2002 in die Streekhof te De Aar skuldig bevind op drie aanklagte van verkragting gepleeg op 14 Mei 2001 ten opsigte van een klaagster. Hy is gevonnis tot tien jaar gevangenisstraf op elke aanklag. Die verhoorhof het gelas dat die vonnisse samelopend uitgedien moet word tot die effek dat die appellant nie langer as vyftien jaar gevangenisstraf uitdien nie.

2. Die appellant kom nou in hoër beroep teen die skuldigbevindings en vonnisse hom opgelê.

3. Wat die verhoorhof egter glad nie in aanmerking geneem het nie is dat die misdrywe waaraan die appellant skuldig bevind is onder Deel 1 van Bylae 2 van Wet 105 van 1997 (“die Wet”) resorteer aangesien hy skuldig bevind is aan “Verkragting – (a) wanneer gepleeg – (i) in omstandighede waar die slagoffer meer as eenkeer deur hetsy die beskuldigde of ‘n mededader of medepligtige verkrag is.”

4. Die gewysigde artikel 52(1) van die Wet wat op 23 Maart 2001 in werking getree het (amper twee maande voor die misdrywe gepleeg is en ‘n jaar voor skuldigbevinding en vonnis) verplig die Streekhof om na ‘n skuldigbevinding soos bedoel in Deel 1 van Bylae 2 van die Wet, die verrigtinge te staak en die beskuldigde vir vonnis te verwys na ‘n Hooggeregshof wat regsbevoegdheid het.

5. Die Streeklanddros het dus nie die regsbevoegdheid gehad om die appellant te vonnis nie en is die vonnisverrigtinge dus nietig. (Sien in die verband Direkteur van Openbare Vervolgings, Transvaal v Makwetsja 2004(2) SASV 1, ‘n volbankse beslissing van die TPA asook die ongerapporteerde beslissing in hierdie afdeling van Die Staat v Ndimane Mayisela CA&R 154/04 gedateer 15 Oktober 2004).

6. Dit volg dus dat die vonnisse op al drie die aanklagte tersyde gestel moet word en die saak vir vonnis verwys moet word na hierdie Hof. Die appellant sal uiteraard dan ook die geleentheid hê, wanneer die saak voor hierdie Hof dien, om in terme van artikel 52(3)(b) van die Wet te argumenteer dat die skuldigbevindings nie ooreenkomstig die reg is nie.

Die volgende bevele word dus gemaak:

1) Dit word verklaar dat die vonnisse wat die Streekhof opgelê het op al drie die aanklagte nietig is.

2) Die gemelde vonnisse word tersyde gestel en met die volgende bevel vervang:

“Die verrigtinge word ingevolge die bepalings van artikel 52(1) van Wet 105 van 1997 gestaak en die beskuldigde word vir vonnis verwys na die Noord-Kaapse afdeling van die Hooggeregshof van Suid-Afrika.”

3) Die appél teen die skuldigbevinding word van die rol geskrap.

4) Die beskuldigde sal in hegtenis bly hangende die afhandeling van sy saak of enige ander bevel deur hierdie Hof gemaak.

________

C.C.

WILLIAMS

REGTER

Ek stem saam.

_______

C.

J OLIVIER

Nms. Appellant: Adv. B B Segone

Nms. Respondent: Adv. C G Jansen

Datum aangehoor: 10-11-2005