Obwieszczenie Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 1 września 2016 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie bezpiecznego uprawiania żeglugi przez jachty morskie

Obwieszczenie Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowejz dnia 1 września 2016 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie bezpiecznego uprawiania żeglugi przez jachty morskie 1)Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej kieruje działem administracji rządowej - gospodarka morska, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej (Dz. U. poz. 1909 i 2091). Spis treści Treść obwieszczenia 1. 2.

§ 2. Załącznik - Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 28 lutego 2012 r. w sprawie bezpiecznego uprawiania żeglugi przez jachty morskie1)Obecnie działem administracji rządowej - gospodarka morska kieruje Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej (Dz. U. poz. 1909 i 2091). Rozdział 1 Przepisy ogólne

§ 1.

§ 2. 1. 1) 2) 3) 4) 2.

§ 3. 1) 2) 33)Dodany przez § 1 pkt 2 rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 2.)

§ 4. 1) a) b) c) d) e) 2) 3) 4) 5)

§ 5. § 64)W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 3 rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 2.. 1) 2) 3) 4) 5) 6) a) b) c) 7)

§ 7. Rozdział 2 Wymagania bezpieczeństwa w zakresie stanu technicznego

§ 8. 1) 2) 3) 4) 5) 6) 7) 8) 9) 10) 11) 12) 13) 14) 15) 16) 17)

§ 9.

§ 10. 1. 2. 3. 4. 1) 2) 3) 4) 5) 6) 7) 8) 9) 10) 11) 12) 13) 14) 15) 16) 17)

§ 11. Rozdział 3 Wymagania z zakresu bezpieczeństwa jachtu

§ 12. 1. 2. 3.

§ 13. 1. 2. 3. 4.

§ 14. 1. 1) 2) 2. 1) 2) 3) a) b) c) d) e) f) g) h) i) 4) 5) 3. 4. 5.

§ 15. Rozdział 4 Przepis końcowy

§ 16. Załącznik nr 1 - Wyposażenie jachtu morskiego o długości do 24 m Załącznik nr 2 - Wyposażenie jachtu morskiego o długości co najmniej 24 m Załącznik nr 3 - Wytyczne w sprawie rozkładów alarmowych na jachtach morskich Załącznik nr 4 - Wytyczne w sprawie opracowywania planów ochrony pożarowej jachtów morskich Na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 296) ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 28 lutego 2012 r. w sprawie bezpiecznego uprawiania żeglugi przez jachty morskie (Dz. U. poz. 326), z uwzględnieniem zmian wprowadzonych rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 21 lipca 2015 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie bezpiecznego uprawiania żeglugi przez jachty morskie (Dz. U. poz. 1118). Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity rozporządzenia nie obejmuje § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 21 lipca 2015 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie bezpiecznego uprawiania żeglugi przez jachty morskie (Dz. U. poz. 1118), który stanowi: Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. Na podstawie art. 110 ust. 4 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim (Dz. U. z 2016 r. poz. 281) zarządza się, co następuje: Rozporządzenie określa warunki bezpiecznego uprawiania żeglugi jachtów morskich, w zależności od ich długości oraz rejonu pływania. Przepisów § 8-15 nie stosuje się do:2)Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 21 lipca 2015 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie bezpiecznego uprawiania żeglugi przez jachty morskie (Dz. U. poz. 1118), które weszło w życie z dniem 22 sierpnia 2015 r. jachtów regatowych, rozumianych jako jachty morskie przeznaczone wyłącznie do regat i zawodów sportowych, posiadające klasę regatową i ważny certyfikat wydany przez polski związek sportowy albo podmiot właściwy dla państwa bandery jachtu oraz wiosłowych łodzi regatowych, uczestniczących w treningach lub regatach na wodach morskich, na akwenach znajdujących się pod stałą obserwacją i osłoną ratowniczą; rowerów wodnych, kajaków, desek z żaglem, pontonów pneumatycznych bez napędu, bez względu na wielkość, oraz innych podobnych jednostek pływających o długości do 5 m, uprawiających żeglugę tylko w porze dziennej, rozumianej jako okres od wschodu do zachodu Słońca, na polskich obszarach morskich w odległości do 2 mil morskich od linii brzegu morskiego; jachtów rekreacyjnych o długości do 15 m, które dobrowolnie nie poddały się inspekcji; skuterów używanych wyłącznie do uprawiania sportu lub rekreacji. Do skuterów używanych w celach, o których mowa w art. 5 pkt 9 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim, zwanej dalej „ustawą”, stosuje się przepisy dotyczące przeglądów technicznych. Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o: długości - należy przez to rozumieć długość kadłuba, która oznacza długość mierzoną między skrajnymi punktami kadłuba na rufie i dziobie z pominięciem części należących do wyposażenia kadłuba, takich jak: ster, bukszpryt, odbojnice, kosze dziobowe i rufowe; uprawianiu żeglugi pod nadzorem - należy przez to rozumieć żeglugę w porze dziennej, rozumianej jako okres od wschodu do zachodu Słońca, na akwenie, na którym prowadzona jest ciągła obserwacja przy zapewnieniu możliwości podjęcia na tym akwenie natychmiastowej akcji ratowniczej z wykorzystaniem łodzi ratunkowej oraz odpowiedniego sprzętu ratunkowego i wyposażenia technicznego; indywidualnych urządzeniach wypornościowych - należy przez to rozumieć ubiór lub urządzenia, które poprawnie założone i stosowane w wodzie zapewniają użytkownikowi określoną wartość pływalności zwiększającą prawdopodobieństwo przeżycia, obejmujące różnego rodzaju kamizelki ratunkowe i środki asekuracyjne zgodne z normami transponującymi normy z serii EN ISO 12402-1 do EN ISO 12402-10 „Indywidualne urządzenia wypornościowe”. Jachty morskie mogą uprawiać żeglugę w następujących rejonach pływania: Rejonie T - żeglugę na akwenach treningowych - żeglugę w obrębie portów oraz na akwenach określonych przez właściwego dyrektora urzędu morskiego; za równorzędną z żeglugą na akwenach treningowych uważa się żeglugę na: akwenie Roztoki Odrzańskiej, do linii równoleżnika przechodzącego przez stawy Bramy Torowej nr 4, na Kanale Piastowskim, Starej Świnie i jeziorze Wicko ograniczonym od południa linią prostopadłą do osi toru wodnego Świnoujście - Szczecin i przechodzącą przez stawy Bramy Torowej nr 1, wodach Zatoki Skoszewskiej ograniczonej od zachodu południkiem przechodzącym przez stawę na południowym cyplu półwyspu Rów, rzece Dziwnie i Zalewie Kamieńskim do mostu w Dziwnowie, Zalewie Wiślanym, Zatoce Puckiej na północ od linii łączącej Babie Doły z Jastarnią; Rejonie 1 - żeglugę osłoniętą - żeglugę na wodach Zalewu Szczecińskiego, Zatoce Pomorskiej na południe od linii łączącej latarnię morską Niechorze z cyplem Nord Perd na wyspie Rugia oraz na Zatoce Gdańskiej na południe od linii łączącej latarnię morską Hel z latarnią morską w Krynicy Morskiej lub na innych wodach osłoniętych o podobnych warunkach żeglugowych oraz Morzu Bałtyckim i innym morzu zamkniętym w odległości do 6 mil morskich od linii brzegu; Rejonie 2 - żeglugę przybrzeżną - żeglugę w odległości do 20 mil morskich od linii brzegu w rejonie Morza Bałtyckiego lub innego morza zamkniętego o podobnych warunkach żeglugowych; Rejonie 3 - żeglugę pełnomorską - żeglugę w odległości do 200 mil morskich od linii brzegu; Rejonie 4 - żeglugę oceaniczną - żeglugę bez ograniczeń. Jacht może być używany w żegludze morskiej, jeżeli odpowiada wymaganiom bezpieczeństwa w zakresie stanu technicznego, obsadzenia załogą, wyposażenia w środki ratunkowe, sprzęt sygnałowy, nawigacyjny i ochrony przeciwpożarowej, urządzenia radiokomunikacyjne, wyposażenia pokładowego i awaryjnego oraz innym wymaganiom określonym w rozporządzeniu. W celu zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi kapitan jachtu powinien: planować podróż z uwzględnieniem doświadczenia i kwalifikacji załogi, prognoz pogody, możliwych do przewidzenia niebezpieczeństw nawigacyjnych oraz innych czynników, które mogą mieć wpływ na bezpieczeństwo podróży; przed rozpoczęciem żeglugi sprawdzić stan techniczny jachtu i jego wyposażenia, w tym środków ratunkowych i środków służących do wzywania pomocy; zaznajomić członków załogi i pasażerów ze sposobami wzywania pomocy i podstawowymi procedurami alarmowymi w przypadku zagrożenia na jachcie, w tym w przypadku wypadnięcia człowieka za burtę, pożaru, przecieku lub konieczności opuszczenia jachtu, oraz przeszkolić członków załogi i pasażerów w posługiwaniu się środkami ratunkowymi i środkami bezpieczeństwa, w które jacht jest wyposażony; podczas żeglugi zapewnić prowadzenie ciągłej obserwacji akwenu, warunków hydrologiczno-meteorologicznych i nawigacyjnych; zapewnić noszenie indywidualnych urządzeń wypornościowych przez przebywające na pokładzie jachtu osoby nieumiejące pływać; zapewnić noszenie indywidualnych urządzeń wypornościowych lub pasów bezpieczeństwa: w porze nocnej, na jednostkach, na których w ocenie kapitana jachtu występuje znaczne ryzyko wywrócenia się jachtu, lub w trudnych warunkach atmosferycznych; przedsięwziąć wszelkie inne środki wynikające z zasad dobrej praktyki morskiej. Każdy jacht morski powinien być używany zgodnie z jego przeznaczeniem wynikającym z dokumentu rejestracyjnego oraz karty bezpieczeństwa. Jacht odpowiada wymaganiom bezpieczeństwa w zakresie stanu technicznego, jeżeli odpowiada przepisom technicznym w zakresie: konstrukcji kadłuba; wyposażenia kadłubowego; urządzeń kotwicznych i cumowniczych; osprzętu żaglowego, masztów i olinowania (w odniesieniu do jachtów, których to dotyczy); silników napędowych oraz urządzeń maszynowych; mechanizmów pomocniczych; zbiorników ciśnieniowych wraz z ich urządzeniami; instalacji rurociągów; wałów śrubowych oraz śrub napędowych i innych pędników; urządzeń elektrycznych oraz ich instalacji; ochrony przeciwpożarowej; stateczności, pływalności i niezatapialności; wolnej burty (w odniesieniu do jachtów, których to dotyczy); urządzeń kuchennych i grzewczych; ochrony środowiska; innych urządzeń z zakresu technicznego stanu bezpieczeństwa; pomieszczeń załogowych i pasażerskich. Jacht, jego urządzenia i wyposażenie podlegają w zakresie wymagań, o których mowa w § 8, nadzorowi technicznemu, który obejmuje budowę, odbudowę, przebudowę, wyposażenie, remonty i przeglądy techniczne. Uznana organizacja lub podmiot upoważniony do wykonywania przeglądów technicznych jachtów o długości do 15 m, na podstawie pozytywnych wyników przeglądu technicznego, wydaje dokument potwierdzający zdolność jachtu morskiego pod względem technicznym do uprawiania żeglugi. W dokumencie, o którym mowa w ust. 1, określa się warunki uprawiania żeglugi. Dokument, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na okres nie dłuższy niż 5 lat. Dokument, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać co najmniej następujące informacje: nazwę podmiotu wystawiającego dokument; nazwę jachtu morskiego; numer rejestrowy oraz nazwę rejestru; nazwę armatora; port macierzysty; nazwę budowniczego; stocznię (w odniesieniu do jachtów, których to dotyczy); materiał kadłuba oraz typ konstrukcji; wymiary główne (długość, szerokość, wysokość boczną, pojemność brutto, maksymalne zanurzenie); powierzchnię żagli (w odniesieniu do jachtów, których to dotyczy); rodzaj silnika (producent, typ, moc, nr fabryczny); możliwą maksymalną liczbę osób na pokładzie, w tym liczbę pasażerów; ograniczenia dotyczące bezpiecznej żeglugi; datę i miejsce przeglądu; datę i miejsce wystawienia dokumentu; datę ważności oraz terminy przeglądów okresowych, jeżeli przepisy klasyfikacyjne danego podmiotu takie przewidują; podpis osoby upoważnionej. Jacht rekreacyjny posiadający znak zgodności „CE” jest zwolniony z nadzoru technicznego przez okres 10 lat od daty wystawienia Deklaracji Zgodności CE, pod warunkiem że jacht nie został uszkodzony lub że nie nastąpiła zmiana w jego kadłubie, urządzeniach lub wyposażeniu, jeżeli uszkodzenie lub zmiana mogą wpłynąć na stan bezpieczeństwa jachtu. Wyposażenie jachtu morskiego w środki ratunkowe, sprzęt sygnałowy, nawigacyjny i ochrony przeciwpożarowej, urządzenia radiokomunikacyjne i wyposażenie pokładowe, w zależności od długości jachtu oraz rejonu pływania, określają załączniki nr 1 i 2 do rozporządzenia. Dla jachtów morskich o długości do 24 m stosuje się wyposażenie z załącznika nr 1 do rozporządzenia. Dla jachtów morskich o długości co najmniej 24 m stosuje się wyposażenie z załącznika nr 2 do rozporządzenia. Na jachcie morskim powinien zostać opracowany rozkład alarmowy stosownie do ilości osób, środków ratunkowych i urządzeń ratunkowych oraz przeciwpożarowych, określający sygnały alarmowe, ich charakterystykę oraz sposób postępowania i zadania członków załogi na wypadek alarmu. Rozkład alarmowy opracowuje armator według wytycznych określonych w załączniku nr 3 do rozporządzenia. Rozkład alarmowy powinien być sporządzony w języku polskim, a jeżeli jacht uprawia żeglugę międzynarodową ‒ również w języku angielskim. Na jachtach, na których liczba członków załogi wynosi mniej niż 5 osób, rozkład alarmowy może być zastąpiony określonymi przez armatora zasadami postępowania członków załogi w sytuacjach zagrożenia oraz niezbędnymi ćwiczeniami w tym zakresie. Na jachcie morskim o długości co najmniej 24 m ustala się: plan ochrony pożarowej, określający liczbę, rodzaj i rozmieszczenie sprzętu ochrony przeciwpożarowej, plan rozmieszczenia środków ratunkowych - zatwierdzane przez dyrektora urzędu morskiego właściwego dla portu macierzystego jachtu. Plan ochrony pożarowej powinien: być sporządzony w języku polskim, a jeżeli jacht uprawia żeglugę międzynarodową ‒ również w języku angielskim; być wywieszony w miejscu widocznym i ogólnie dostępnym, a jego kopia przechowywana przez kapitana jachtu wraz z innymi dokumentami; dodatkowy egzemplarz planu powinien być przechowywany w pojemniku umieszczonym i oznakowanym zgodnie z Konwencją SOLAS, o której mowa w art. 5 pkt 33 lit. a ustawy, jako plan dla jednostek ratowniczo-gaśniczych; pojemnik powinien być oznakowany również w języku polskim w przypadku statków w żegludze krajowej; umożliwić załogom jachtów, jednostkom straży pożarnej i odpowiedzialnym za bezpieczeństwo pożarowe pracownikom stoczni zapoznanie się z rodzajami i rozmieszczeniem: posterunków dowodzenia i pożarowych, przegród przeciwpożarowych pionowych i poziomych, drzwi i zamknięć otworów w przegrodach przeciwpożarowych, dróg ewakuacji z rejonów i pomieszczeń jachtów, urządzeń odcinających i wyłączających systemy wentylacji, zbiorników paliwa i olejów smarowych z zaworami zdalnego odcinania, urządzeń wykrywczo-sygnalizacyjnych pożaru i alarmowych, pomp ochrony przeciwpożarowej z zaworami instalacji wodno-hydrantowej, urządzeń i sprzętu ochrony przeciwpożarowej; stanowić pomoc w prowadzeniu akcji ratowniczo-gaśniczej i szkoleniu załóg jachtów oraz jednostek straży pożarnej; stanowić podstawę prawidłowego rozmieszczenia sprzętu ochrony przeciwpożarowej na jachtach w końcowej fazie budowy i w trakcie ich eksploatacji. Plan ochrony pożarowej opracowuje armator według wytycznych określonych w załączniku nr 4 do rozporządzenia. Na jachcie morskim o długości do 24 m dyrektor urzędu morskiego właściwego dla portu macierzystego jachtu ustala wykaz sprzętu ochrony przeciwpożarowej, określający rodzaj i liczbę sprzętu ochrony przeciwpożarowej oraz jego umiejscowienie. Plan rozmieszczenia środków ratunkowych może być połączony z planem ochrony pożarowej, tworząc „Plan Bezpieczeństwa” („SAFETY PLAN”). Armatorzy jachtów komercyjnych powinni zbierać informacje o osobach znajdujących się na jachcie, zgodnie z art. 103 ust. 6 ustawy, z podziałem na listę pasażerów oraz listę członków załogi jachtu. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia5)Rozporządzenie zostało ogłoszone w dniu 27 marca 2012 r.. patrz oryginał patrz oryginał patrz oryginał patrz oryginał