Poprawka do Konwencji o ochronie fizycznej materiałów jądrowych, przyjęta w Wiedniu dnia 8 lipca 2005 r.

Poprawka do Konwencjiprzyjęta w Wiedniu dnia 8 lipca 2005 r.o ochronie fizycznej materiałów jądrowych Spis treści Treść poprawki 1. 2. 3. (d) (e) 4. Artykuł 1A 5. 1. 2. 3. 4. (a) (b) (c) (d) 5. 6. Artykuł 2A 1. (a) (b) (c) (d) 2. (a) (b) (c) 3. 4. (a) (b) 7. 1. 2. (a) (b) i. ii. iii. 3. (a) (b) (c) (d) 4. 5. 8. 1. 2. 9. 1. (a) (b) (c) (d) (e) (f) (g) i. ii. (h) (i) (j) (k) i. ii. 10. Artykuł 11A Artykuł 11B 11. Artykuł 13A 12. 3. 13. 1. 2. 14. 15. Dodatek - Tekst poprawki do konwencji w języku angielskim W imieniu Rzeczypospolitej Polskiej PREZYDENT RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ podaje do powszechnej wiadomości: Dnia 8 lipca 2005 r. w Wiedniu została przyjęta Poprawka do Konwencji o ochronie fizycznej materiałów jądrowych, w następującym brzmieniu: Przekład Poprawka do Konwencji o ochronie fizycznej materiałów jądrowych Tytuł Konwencji o ochronie fizycznej materiałów jądrowych, przyjętej 26 października 1979 r. (zwanej dalej „Konwencją”), otrzymuje następujące brzmienie: KONWENCJA O OCHRONIE FIZYCZNEJ MATERIAŁÓW JĄDROWYCH I OBIEKTÓW JĄDROWYCH Preambuła konwencji otrzymuje następujące brzmienie: PAŃSTWA STRONY NINIEJSZEJ KONWENCJI, UZNAJĄC prawo wszystkich państw do rozwijania i stosowania energii jądrowej w celach pokojowych oraz ich prawnie uzasadnione zainteresowanie potencjalnymi korzyściami wynikającymi z pokojowego wykorzystania energii jądrowej, PRZEKONANE o konieczności ułatwiania międzynarodowej współpracy i transferu technologii jądrowych w zakresie pokojowego wykorzystania energii jądrowej, PAMIĘTAJĄC, że ochrona fizyczna ma zasadnicze znaczenie dla ochrony zdrowia publicznego, bezpieczeństwa, środowiska oraz bezpieczeństwa krajowego i międzynarodowego, MAJĄC NA UWADZE cele i zasady Karty Narodów Zjednoczonych dotyczące utrzymywania międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa oraz wspierania dobrego sąsiedztwa, przyjaznych stosunków i współpracy pomiędzy państwami, UZNAJĄC, że na mocy ustępu 4 artykułu 2 Karty Narodów Zjednoczonych „wszyscy członkowie powinni w swych stosunkach międzynarodowych powstrzymywać się od stosowania groźby lub użycia siły przeciwko nietykalności terytorium albo niepodległości politycznej któregokolwiek państwa, lub wszelkiego innego sposobu, niezgodnego z zasadami Narodów Zjednoczonych”, PRZYWOŁUJĄC Deklarację w sprawie środków zwalczania terroryzmu, załączoną do rezolucji Zgromadzenia Ogólnego 49/60 z 9 grudnia 1994, PRAGNĄC uniknąć zagrożeń, jakie mogą wyniknąć z nielegalnego obrotu, bezprawnego zawładnięcia materiałami jądrowymi i ich użycia oraz sabotażu wymierzonego w materiały jądrowe i obiekty jądrowe, a także zauważając, że ochrona fizyczna przed takimi aktami stała się sprawą budzącą coraz większe zaniepokojenie na poziomie krajowym i międzynarodowym, GŁĘBOKO ZANIEPOKOJONE nasileniem się aktów terroryzmu na całym świecie we wszelkich ich formach i przejawach, a także zagrożeniami związanymi z międzynarodowym terroryzmem i przestępczością zorganizowaną, WIERZĄC, że ochrona fizyczna odgrywa ważną rolę we wspieraniu celów związanych z nierozprzestrzenianiem broni jądrowej i zwalczaniem terroryzmu, PRAGNĄC za pomocą niniejszej konwencji przyczynić się do wzmocnienia na całym świecie ochrony fizycznej materiałów jądrowych i obiektów jądrowych wykorzystywanych w celach pokojowych, PRZEKONANE, że przestępstwa dotyczące materiałów jądrowych i obiektów jądrowych są przedmiotem poważnego zaniepokojenia, oraz że istnieje pilna potrzeba przyjęcia odpowiednich i skutecznych środków lub wzmocnienia środków już istniejących, dla zapewnienia zapobiegania takim przestępstwom oraz ich wykrywania i karania, PRAGNĄC dalszego wzmocnienia współpracy międzynarodowej w zakresie ustanowienia skutecznych środków ochrony fizycznej materiałów jądrowych i obiektów jądrowych, zgodnych z prawem krajowym każdego z Państw-Stron konwencji oraz z niniejszą konwencją, PRZEKONANE, że niniejsza konwencja powinna stanowić uzupełnienie rozwiązań w zakresie bezpiecznego stosowania, przechowywania i transportu materiałów jądrowych oraz bezpiecznej eksploatacji obiektów jądrowych, UZNAJĄC istnienie zaleceń dotyczących ochrony fizycznej, sformułowanych na poziomie międzynarodowym i co jakiś czas aktualizowanych, które mogą dostarczać wytycznych co do współczesnych sposobów osiągania skutecznych poziomów ochrony fizycznej, UZNAJĄC również, że za skuteczną ochronę fizyczną materiałów jądrowych i obiektów jądrowych wykorzystywanych do celów wojskowych odpowiada państwo posiadające takie materiały jądrowe i obiekty jądrowe, oraz przyjmując, że takie materiały i obiekty są i będą nadal objęte ścisłą ochroną fizyczną, UZGODNIŁY co następuje: W artykule 1 konwencji, po literze (c) dodaje się dwie nowe litery w następującym brzmieniu: „obiekt jądrowy” oznacza obiekt (włącznie ze związanymi z nim budynkami i wyposażeniem), w którym materiały jądrowe są wytwarzane, przetwarzane, stosowane, przemieszczane, przechowywane lub składowane, jeśli uszkodzenie lub ingerencja w taki obiekt może prowadzić do uwolnienia znaczącej ilości promieniowania lub materiału promieniotwórczego; „sabotaż” oznacza wszelkie umyślne działanie wymierzone przeciw obiektowi jądrowemu lub materiałowi jądrowemu, będącemu w użyciu, przechowywanemu albo transportowanemu, które może bezpośrednio lub pośrednio narazić zdrowie i bezpieczeństwo personelu, ogółu ludności lub środowiska poprzez narażenie na promieniowanie lub uwolnienie substancji promieniotwórczych. Po artykule 1 konwencji dodaje się nowy artykuł 1A w następującym brzmieniu: Niniejsza konwencja ma na celu osiągnięcie i utrzymanie na całym świecie skutecznej ochrony fizycznej materiałów jądrowych stosowanych w celach pokojowych oraz obiektów jądrowych wykorzystywanych w celach pokojowych; zapobieganie i zwalczanie przestępstw dotyczących takich materiałów i obiektów na całym świecie, jak również ułatwienie współpracy w tym zakresie pomiędzy Państwami-Stronami. Artykuł 2 konwencji otrzymuje następujące brzmienie: Niniejsza konwencja ma zastosowanie do materiałów jądrowych wykorzystywanych w celach pokojowych - w trakcie ich stosowania, przechowywania oraz transportu - a także do obiektów jądrowych wykorzystywanych w celach pokojowych, z zastrzeżeniem, że, że artykuły 3 i 4 oraz ustęp 4 artykułu 5 niniejszej konwencji stosują się wyłącznie do materiałów jądrowych podczas międzynarodowego transportu materiałów jądrowych. Odpowiedzialność za ustanowienie, wdrożenie i utrzymywanie krajowego systemu ochrony fizycznej w obrębie danego Państwa-Strony spoczywa wyłącznie na tym państwie. Niezależnie od zobowiązań wyraźnie podjętych przez Państwa-Strony na mocy niniejszej konwencji, żadne z postanowień tej konwencji nie może być rozumiane jako naruszające suwerenne prawa państwa. Niniejsza konwencja nie narusza innych praw, zobowiązań i odpowiedzialności Państw-Stron, wynikających z prawa międzynarodowego, w szczególności z celów i zasad Karty Narodów Zjednoczonych i międzynarodowego prawa humanitarnego. Działania sił zbrojnych podczas konfliktu zbrojnego w rozumieniu przepisów międzynarodowego prawa humanitarnego, regulowane jego przepisami, nie są regulowane niniejszą konwencją, a działania podejmowane przez siły zbrojne państwa w ramach realizacji ich służbowych zadań w zakresie, w jakim podlegają innym przepisom prawa międzynarodowego, nie są regulowane przez niniejszą konwencję. Żadne z postanowień niniejszej konwencji nie może być uznane za legalne upoważnienie do użycia, lub grożenia użyciem, siły wymierzonej w materiały jądrowe lub obiekty jądrowe wykorzystywane w celach pokojowych. Żadne z postanowień niniejszej konwencji nie oznacza darowania ani w jakikolwiek sposób zalegalizowania czynów bezprawnych, ani nie wyklucza podjęcia kroków sądowych na podstawie innych przepisów prawa. Niniejsza konwencja nie znajduje zastosowania do materiałów jądrowych używanych lub pozostających w posiadaniu dla celów wojskowych, ani do obiektów jądrowych zawierających takie materiały. Po artykule 2 konwencji dodaje się artykuł 2A w następującym brzmieniu: Każde z Państw-Stron ustanowi, wdroży i utrzyma odpowiedni krajowy system ochrony fizycznej odpowiedni do materiałów jądrowych i obiektów jądrowych znajdujących się pod jego jurysdykcją, mając na celu: ochronę przed kradzieżą i innym bezprawnym zawładnięciem materiałów jądrowych podczas jego stosowania, przechowywania i transportu; zapewnienie wdrożenia szybkich i kompleksowych rozwiązań umożliwiających lokalizację i, o ile jest to właściwe, odzyskanie zaginionych lub skradzionych materiałów jądrowych; jeśli materiały te znajdują się poza jego terytorium, Państwo-Strona dzida zgodnie z postanowieniami artykułu 5; ochronę materiałów jądrowych i obiektów jądrowych przed sabotażem; oraz łagodzenie lub minimalizowanie radiologicznych skutków sabotażu. Wdrażając ustęp 1, każde z Państw-Stron: ustanowi i utrzyma ramy prawne i regulacyjne w zakresie ochrony fizycznej; ustanowi lub wyznaczy właściwy organ lub organy odpowiedzialne za wdrożenie ram prawnych i regulacyjnych; oraz podejmie inne właściwe kroki niezbędne dla ochrony fizycznej materiałów jądrowych i obiektów jądrowych. Realizując zobowiązania wynikające z ustępów 1 i 2, każde Państwo-Strona, bez uszczerbku dla jakichkolwiek innych postanowień niniejszej konwencji, zastosuje w rozsądnym i możliwym do realizacji zakresie następujące podstawowe zasady ochrony fizycznej materiałów jądrowych i obiektów jądrowych. ZASADA PODSTAWOWA A: Odpowiedzialność państwa Odpowiedzialność za ustanowienie, wdrożenie i utrzymanie krajowego systemu ochrony fizycznej na terytorium danego państwa spoczywa wyłącznie na tym państwie. ZASADA PODSTAWOWA B: Odpowiedzialność podczas transportu międzynarodowego Odpowiedzialność państwa za zapewnienie, by materiały jądrowe były odpowiednio chronione, rozciąga się na międzynarodowy transport tych materiałów aż do momentu właściwego i należytego przekazania tej odpowiedzialności innemu państwu. ZASADA PODSTAWOWA C: Ramy prawne i regulacyjne Państwo jest odpowiedzialne za ustanowienie i utrzymywanie ram prawnych i regulacyjnych w zakresie ochrony fizycznej. Ramy te powinny przewidywać ustanowienie odpowiednich wymogów ochrony fizycznej oraz obejmować system oceny i wydawania zezwoleń lub innych procedur nadających uprawnienia. Ramy te powinny obejmować system kontroli obiektów jądrowych i transportu w celu weryfikacji spełniania odpowiednich wymogów i warunków zezwolenia lub innego dokumentu uprawniającego, oraz w celu ustanowienia sposobów egzekwowania przestrzegania odpowiednich wymogów i warunków, włącznie ze skutecznymi karami. ZASADA PODSTAWOWA D: Właściwy organ Państwo powinno ustanowić lub wyznaczyć właściwy organ, który odpowiada za wdrożenie ram prawnych i regulacyjnych, i jest wyposażony w uprawnienia, kompetencje oraz środki finansowe i kadrowe stosowne do wypełniania nałożonych nań obowiązków. Państwo powinno podjąć działania zapewniające rzeczywistą niezależność pomiędzy działaniem właściwego organu tego państwa i działaniem jakiegokolwiek innego organu zajmującego się promocją lub wykorzystaniem energii jądrowej. ZASADA PODSTAWOWA E: Odpowiedzialność posiadacza zezwolenia Należy wyraźnie określić zakres odpowiedzialności za wdrażanie poszczególnych elementów ochrony fizycznej w obrębie danego państwa. Państwo powinno zapewnić, że główna odpowiedzialność za zapewnienie ochrony fizycznej materiałów jądrowych lub obiektów jądrowych spoczywa na posiadaczach stosownych zezwoleń lub innych dokumentów uprawniających (np. na operatorach lub przewoźnikach). ZASADA PODSTAWOWA F: Kultura bezpieczeństwa Wszystkie organizacje zaangażowane we wdrażanie ochrony fizycznej powinny nadać należyty priorytet kulturze bezpieczeństwa, jej rozwijaniu i utrzymywaniu, niezbędnym dla zapewnienia jej skutecznego wprowadzenia w życie w całej strukturze organizacyjnej. ZASADA PODSTAWOWA G: Zagrożenie Ochrona fizyczna w danym państwie powinna się opierać na aktualnej ocenie zagrożenia. ZASADA PODSTAWOWA H: Podejście stopniowane Wymogi ochrony fizycznej należy oprzeć na podejściu stopniowanym, uwzględniając aktualną ocenę zagrożenia, względną atrakcyjność i rodzaj materiałów, a także potencjalne skutki związane z nieuprawnionym zawładnięciem materiałami jądrowymi oraz z sabotażem wymierzonym w materiały jądrowe lub obiekty jądrowe. ZASADA PODSTAWOWA I: Obrona w głąb Wymogi w zakresie ochrony fizycznej w danym państwie powinny odzwierciedlać koncepcję kilku poziomów i metod ochrony (strukturalne i inne techniczne, osobowe i organizacyjne), które przeciwnik musiałby przezwyciężyć lub obejść dla zrealizowania swoich celów. ZASADA PODSTAWOWA J: Zapewnienie jakości W celu uzyskania pewności, iż spełnione zostały określone wymogi dotyczące wszystkich działań istotnych z punktu widzenia ochrony fizycznej, należy ustanowić i wdrożyć politykę zapewnienia jakości i programy zapewnienia jakości. ZASADA PODSTAWOWA K: Plany awaryjne Plany awaryjne opisujące postępowanie w przypadku nieuprawnionego zawładnięcia materiałem jądrowym, sabotażu wymierzonego w materiały jądrowe lub obiekt jądrowy lub próby dokonania takich czynów, powinny być opracowane oraz przećwiczone przez posiadaczy zezwoleń oraz odpowiedni organy. ZASADA PODSTAWOWA L: Poufność Państwo powinno określić wymogi dotyczące ochrony poufności informacji, których nieuprawnione ujawnienie mogłoby być niekorzystne z punktu widzenia ochrony fizycznej materiałów jądrowych i obiektów jądrowych. Przepisy niniejszego artykułu nie znajdują zastosowania do jakichkolwiek materiałów jądrowych, co do których Państwo-Strona w uzasadniony sposób stwierdza, że nie wymagają objęcia krajowym systemem ochrony fizycznej wprowadzonym stosownie do ustępu 1, przy uwzględnieniu rodzaju tych materiałów, ich ilości i względnej atrakcyjności oraz potencjalnych skutków radiologicznych i innych, związanych z jakimkolwiek nieuprawnionym działaniem wymierzonym w takie materiały oraz z aktualną oceną zagrożenia takich materiałów. Materiały jądrowe, które nie są objęte postanowieniami niniejszego artykułu na mocy litery (a), powinny być chronione zgodnie z praktyką roztropnego zarządzania. Artykuł 5 konwencji otrzymuje następujące brzmienie: Państwa-Strony określą i powiadomią się wzajemnie bezpośrednio lub przez Międzynarodową Agencję Energii Atomowej o swoim punkcie kontaktowym do spraw wchodzących w zakres niniejszej konwencji. W przypadku kradzieży, rabunku lub jakiegokolwiek innego bezprawnego zawładnięcia materiałami jądrowymi, jak też w przypadku realnej groźby takich czynów, Państwa-Strony, zgodnie z ich ustawodawstwem, zapewnią w maksymalnie możliwym stopniu współpracę i pomoc w celu odzyskania i zabezpieczenia takich materiałów każdemu państwu, które o to się zwróci. W szczególności: Państwo-Strona podejmie odpowiednie kroki w celu poinformowania, tak szybko jak to jest możliwe, inne państwa, które jego zdaniem mogą być tym zainteresowane, o każdym przypadku kradzieży, rabunku lub innego bezprawnego zawładnięcia materiałami jądrowymi lub o realnej groźbie takich czynów, oraz - o ile będzie to konieczne - poinformuje o tym Międzynarodową Agencję Energii Atomowej i inne właściwe organizacje międzynarodowe; czyniąc to, zainteresowane Państwa-Strony w razie potrzeby będą wymieniać wzajemnie, z Międzynarodową Agencją Energii Atomowej lub z innymi stosownymi organizacjami międzynarodowymi informacje w celu ochrony zagrożonych materiałów jądrowych, sprawdzenia nienaruszenia pojemnika transportowego lub odzyskania bezprawnie przejętych materiałów jądrowych oraz będą: koordynować swoje wysiłki drogą dyplomatyczną lub innymi uzgodnionymi kanałami; udzielać pomocy, jeśli zostaną o to poproszone; zapewniać zwrot odzyskanych materiałów jądrowych, skradzionych lub zaginionych w wyniku wyżej wymienionych zdarzeń. Sposoby realizacji przedmiotowej współpracy określają zainteresowane Państwa-Strony. W przypadku wiarygodnego zagrożenia sabotażem wymierzonym w materiały jądrowe lub obiekt jądrowy, lub w przypadku takiego sabotażu, Państwa-Strony, w maksymalnie możliwym zakresie, zgodnie z ich prawem krajowym i w zgodzie z ich stosownymi zobowiązaniami wynikającymi z prawa międzynarodowego, współpracują w następujący sposób: jeśli Państwo-Strona wie o wiarygodnym zagrożeniu sabotażem wymierzonym w materiały jądrowe lub obiekty jądrowe znajdujące się na terytorium innego państwa, to pierwsze z tych państw podejmuje decyzję w sprawie odpowiednich kroków w celu jak najszybszego poinformowania drugiego państwa oraz - o ile będzie to konieczne - Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej i innych właściwych organizacji międzynarodowych, mając na celu zapobieżenie sabotażowi; w przypadku sabotażu wymierzonego w materiały jądrowe lub obiekt jądrowy znajdujący się na terytorium Państwa-Strony i jeśli w ocenie tego państwa skutki radiologiczne takiego zdarzenia mogą dotknąć inne państwa, to państwo to, bez uszczerbku dla swych innych zobowiązań wynikających z prawa międzynarodowego, podejmuje odpowiednie kroki dla jak najszybszego poinformowania państwa lub państw, które mogą być dotknięte skutkami radiologicznymi oraz - o ile będzie to konieczne-Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej i innych właściwych organizacji międzynarodowych, mając na celu zminimalizowanie lub złagodzenie skutków radiologicznych takiego zdarzenia; jeśli Państwo-Strona występuje o udzielenie pomocy, o której mowa w literze (a) lub (b), to każde z Państw-Stron, do których wniosek o udzielenie pomocy został skierowany, bezzwłocznie podejmuje decyzję w sprawie możliwości udzielenia pomocy oraz zakresie i warunkach tej pomocy i powiadamia o niej wnioskujące Państwo-Stronę, bezpośrednio lub poprzez Międzynarodową Agencję Energii Atomowej; koordynacja i współpraca na podstawie liter (a)-(c) odbywa się drogą dyplomatyczną lub innymi uzgodnionymi kanałami. Sposób realizacji tej współpracy określają dwustronnie lub wielostronnie zainteresowane Państwa Strony. Państwa-Strony, o ile jest to właściwe, współpracują i konsultują się ze sobą bezpośrednio lub poprzez Międzynarodową Agencję Energii Atomowej i inne właściwe organizacje międzynarodowe, w celu uzyskania wytycznych dotyczących projektowania, utrzymywania i doskonalenia systemów ochrony fizycznej materiałów jądrowych w międzynarodowym transporcie. Państwo-Strona może, gdy uzna to za właściwe, współpracować i konsultować się z innymi Państwami-Stronami bezpośrednio lub poprzez Międzynarodową Agencję Energii Atomowej i inne właściwe organizacje międzynarodowe, w celu uzyskania ich wytycznych dotyczących projektowania, utrzymywania i doskonalenia ich krajowych systemów ochrony fizycznej materiałów jądrowych znajdujących się w krajowym użytkowaniu, przechowywaniu i transporcie, a także dotyczących ochrony fizycznej obiektów jądrowych. Artykuł 6 konwencji otrzymuje następujące brzmienie: Państwa-Strony podejmą, zgodnie ze swym ustawodawstwem krajowym, odpowiednie środki do zapewnienia poufności wszelkich informacji otrzymywanych jako poufne na podstawie postanowień niniejszej konwencji od innego PaństwaStrony lub w wyniku udziału w działalności prowadzonej w celu realizacji niniejszej konwencji. Jeśli Państwa-Strony przekazują informacje organizacjom międzynarodowym lub państwom, które nie są stronami niniejszej konwencji jako poufne, powinny zostać podjęte środki do zapewnienia poufności takich informacji. Państwo-Strona, które w trybie poufnym uzyskało informację od innego Państwa-Strony, może przekazać tę informację stronom trzecim wyłącznie za zgodą tego innego Państwa-Strony. Na podstawie niniejszej konwencji nie będzie wymagane od Państwa-Strony przekazywanie jakichkolwiek informacji, na których przekazanie nie zezwala jego ustawodawstwo lub które mogłoby zagrozić bezpieczeństwu zainteresowanego państwa lub ochronie fizycznej materiałów jądrowych lub obiektów jądrowych. Ustęp 1 artykułu 7 konwencji otrzymuje następujące brzmienie: Działanie umyślne będące: czynem bez legalnego upoważnienia polegającym na pozyskaniu, posiadaniu, stosowaniu, przekazaniu, przetwarzaniu, składowaniu lub rozproszeniu materiałów jądrowych, który powoduje lub może spowodować śmierć lub ciężki uszczerbek na zdrowiu lub znaczną szkodę w mieniu lub środowisku; kradzieżą lub rabunkiem materiałów jądrowych; przywłaszczeniem lub uzyskaniem w drodze oszustwa materiałów jądrowych; czynem polegającym na przewozie, przesłaniu lub przemieszczeniu materiałów jądrowych na lub poza terytorium państwa bez upoważnienia; czynem wymierzonym przeciw obiektowi jądrowemu lub czynem zakłócającym eksploatację obiektu jądrowego, jeżeli sprawca umyślnie powoduje lub jest świadom tego, że czyn ten może spowodować śmierć lub ciężki uszczerbek na zdrowiu lub znaczną szkodę w mieniu lub środowisku na skutek narażenia na promieniowanie lub uwolnienia substancji promieniotwórczych, z wyłączeniem czynów podejmowanych w zgodzie z prawem krajowym Państwa-Strony, na terytorium którego obiekt jądrowy jest zlokalizowany; czynem będącym żądaniem wydania materiałów jądrowych pod groźbą użycia siły lub jakiejkolwiek innej formy zastraszenia; groźbą: użycia materiałów jądrowych do spowodowania śmierci lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu lub znacznej szkody dotyczącej własności lub środowiska, albo popełnienia przestępstwa opisanego w literze (e), lub popełnienia przestępstwa opisanego w literach (b) i (e) w celu skłonienia osoby prawnej lub fizycznej, organizacji międzynarodowej lub państwa do wykonania - lub odstąpienia od wykonania -jakiegoś czynu; usiłowaniem popełnienia któregoś z czynów opisanych w literach od (a) do (e); współuczestnictwem w którymkolwiek z czynów wymienionych w literach od (a) do(h); organizowaniem lub kierowaniem innymi osobami w celu popełnienia czynów opisanych w literach od (a) do (h); oraz przyczynieniem się do popełnienia któregokolwiek z przestępstw opisanych w literach od (a) do (h) przez grupę osób działających we wspólnym celu; jeśli czyn taki jest umyślny oraz: dokonany w celu ułatwienia działalności przestępczej lub wspierania przestępczego zamiaru grupy, przy czym taka działalność lub zamiar obejmuje popełnienie przestępstwa opisanego w literach od (a) do (g); albo dokonany w sytuacji posiadania wiedzy odnośnie zamiaru grupy co do popełnienia przestępstwa opisanego w literach od (a) do (g); będzie przez każde Państwo-Stronę w jego ustawodawstwie określone jako karalne. Po artykule 11 konwencji dodaje się dwa nowe artykuły, artykuł 11A i artykuł 11B, w następującym brzmieniu: Żadne z przestępstw przytoczonych w artykule 7 nie może być dla potrzeb ekstradycji lub wzajemnej pomocy prawnej uznane za przestępstwo polityczne lub za mające związek z przestępstwem politycznym, czy też za przestępstwo wynikające z motywów politycznych. Skutkiem tego, wniosku o ekstradycję lub wzajemną pomoc prawną, opartego na takim przestępstwie, nie można odrzucić powołując się wyłącznie na to, że dotyczy on przestępstwa politycznego lub przestępstwa związanego z przestępstwem politycznym, czy też przestępstwa wynikającego z motywów politycznych. Żadne z postanowień niniejszej konwencji nie może być interpretowane, jako nakładające obowiązek dokonania ekstradycji lub udzielenia wzajemnej pomocy prawnej, jeśli Państwo - Strona, do którego zwrócono się z wnioskiem, ma istotne powody, by uważać, że wniosek o ekstradycję za przestępstwo określone w artykule 7, lub wniosek o udzielenie wzajemnej pomocy prawnej w odniesieniu do takiego przestępstwa został złożony w celu oskarżenia lub ukarania osoby ze względu na jej rasę, religię, narodowość, pochodzenie etniczne lub poglądy polityczne, lub że przychylenie się do wniosku pogorszyłoby sytuację takiej osoby ze względu na wymienione przyczyny. Po artykule 13 konwencji dodaje się nowy artykuł 13A w następującym brzmieniu: Żadne z postanowień niniejszej konwencji nie wpływa na transfer technologii jądrowych w celach pokojowych, podejmowany dla wzmocnienia ochrony fizycznej materiałów jądrowych i obiektów jądrowych. Ustęp 3 artykułu 14 konwencji otrzymuje następujące brzmienie: Jeśli przestępstwo dotyczy materiałów jądrowych podczas ich krajowego stosowania, przechowywania lub transportu, zaś zarówno domniemany sprawca, jak i materiały jądrowe pozostają na terytorium Państwa-Strony, na którym przestępstwo zostało popełnione, lub jeśli przestępstwo dotyczy obiektu jądrowego i domniemany sprawca pozostaje na terytorium Państwa-Strony, na którym przestępstwo zostało popełnione, to żadnego z postanowień niniejszej konwencji nie można interpretować jako wymogu, by to Państwo-Strona udzielało informacji o postępowaniu karnym związanym z takim przestępstwem. Artykuł 16 konwencji otrzymuje następujące brzmienie: Po upływie pięciu lat od wejścia w życie poprawki przyjętej 8 lipca 2005 roku depozytariusz zwoła konferencję Państw-Stron w celu dokonania przeglądu realizacji niniejszej konwencji oraz zgodności jej preambuły, całej części merytorycznej i załączników z aktualną sytuacją. W odstępach czasu nie krótszych niż pięć lat, większość Państw-Stron może spowodować zwołanie kolejnych konferencji w tym samym celu przez zgłoszenie depozytariuszowi odpowiednich propozycji. Przypis b/ w załączniku II do konwencji otrzymuje następujące brzmienie: b/ Materiał nienapromieniowany w reaktorze lub materiał napromieniowany w reaktorze, jeśli moc dawki w odległości 1 metra od nieosłoniętego materiału nie przekracza 1 grej/godz. (100 rad/godz.). Przypis c/w załączniku II do konwencji otrzymuje następujące brzmienie: c/ Inne paliwo, które ze względu na pierwotną zawartość materiału rozszczepialnego zostało przed napromieniowaniem zaliczone do kategorii I lub II, można zaliczyć do kategorii o jeden stopień niższej, jeśli moc dawki w odległości 1 metra od nieosłoniętego paliwa przekracza 1 grej/godz. (100 rad/godz.). Po zaznajomieniu się z powyższą poprawką, w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej oświadczam, że: została ona uznana za słuszną zarówno w całości, jak i każde z postanowień w niej zawartych, jest przyjęta, ratyfikowana i potwierdzona, będzie niezmiennie zachowywana. Na dowód czego wydany został akt niniejszy, opatrzony pieczęcią Rzeczypospolitej Polskiej. Dano w Warszawie dnia 20 kwietnia 2007 r. patrz oryginał