Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 26 października 2020 r. w sprawie zaleceń dotyczących standardu rachunku kosztów u świadczeniodawców

Rozporządzenie Ministra Zdrowiaz dnia 26 października 2020 r.w sprawie zaleceń dotyczących standardu rachunku kosztów u świadczeniodawców 1)Minister Zdrowia kieruje działem administracji rządowej - zdrowie, na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 sierpnia 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Zdrowia (Dz. U. poz. 1470 i 1541). Spis treści Treść rozporządzenia

§ 1.

§ 2. 1) 2) 3) 4) 5) 6) 7) a) b) 8) 9) 10) 11) 12) 13) 14) 15) 16) 17) 18)

§ 3. 1. 2. 3. 4. 5.

§ 4. 1. 1) 2) 3) 2.

§ 5. 1. 2. 3. 4. 5. 6. 7. 8. 9.

§ 6. 1. 2. 1) 2) 3. 4. 5. 6. 7. 8. 9.

§ 7. 1. 2. 1) 2) 3. 4. 1) 2) 5. 6. 7. 8. 9. 10. 11. 12. 13.

§ 8. 1. 2. 1) 2) 3) 4) 5) 6) 7) 8) 9) 10) 11) 12) 13) 14) 3. 1) 2) 3) 4) 5) 6) 7) 4.

§ 9.

§ 10. Załącznik nr 1 - Kody funkcji ośrodków powstawania kosztów Załącznik nr 2 - Zasady wyodrębniania OPK 1. 1.1. 1.2. 1.3. 1.3.1. 1.3.2. 1.3.3. 1.3.4. 1.3.5. 1.3.6. 1.3.7. 1.3.8. 1.3.9. 1.3.10. 1.3.11. 1.4. 2. 2.1. 2.2. Załącznik nr 3 - Zasady przypisywania kodów charakteryzujących funkcje i specjalność komórki organizacyjnej do rodzajów działalności 1) 2) a) b) 3) 4) a) b) c) 5) a) b) c) 6) 7) 8) a) b) c) d) 9) a) b) c) d) Załącznik nr 4 - Wzór przypisania OPK świadczeniodawcy w układzie podmiotowo-funkcjonalnym (konta zespołu 5) do kodów funkcji oraz kodów charakteryzujących specjalności komórki organizacyjnej Załącznik nr 5 - Ewidencja kosztów według kryterium rodzajowego - zespół kont 4 1. 2. 3. 4. 4.1. 4.2. 4.3. 4. Załącznik nr 6 - Standardowe rozdzielniki kosztów wspólnych Załącznik nr 7 - Standardowe klucze podziałowe służące rozliczaniu kosztów działalności pomocniczej Załącznik nr 8 - Standardowe klucze podziałowe służące rozliczaniu kosztów działalności podstawowej, w tym opk proceduralnych Załącznik nr 9 - Sposoby wyceny procedur medycznych 1. 1.1. 1.2. a) b) Tabela 1. Tabela zużycia materiałów, leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego i wyrobów medycznych (koszty materiałowe) Tabela 2. Tabela nakładu czasu pracy osób wykonujących procedurę (koszty osobowe) 2. 2.1. 2.2. 2.3. 3. Na podstawie art. 31lc ust. 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1398, 1492, 1493, 1578 i 1875) zarządza się, co następuje: Rozporządzenie określa zalecenia dotyczące standardu rachunku kosztów u świadczeniodawców, o których mowa w art. 31lc ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, zwanych dalej „świadczeniodawcami”. Użyte w rozporządzeniu określenia oznaczają: Agencja - Agencja Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji; działalność komercyjna - działalność gospodarcza finansowana ze środków innych niż publiczne; działalność podstawowa - działalność lecznicza świadczeniodawcy lub inna działalność świadczeniodawcy wynikająca z celu działalności świadczeniodawcy; działalność pomocnicza - działalność wspomagająca działalność podstawową świadczeniodawcy; jednostka kalkulacyjna - wartość kosztów pośrednich procedury medycznej przypadająca na jednostkę kosztu normatywnego tej procedury; klucz podziałowy - wielkość wyrażona ilościowo lub wartościowo służąca jako podstawa rozliczania kosztów OPK, przy uwzględnieniu zależności przyczynowo-skutkowej; koszty bezpośrednie OPK: koszty poniesione w okresie rozliczeniowym, które w sposób jednoznaczny, na podstawie dowodów księgowych, można przypisać do OPK, oraz pozostałe koszty bezpośrednie, przypisane do OPK według przyjętych rozdzielników kosztów wspólnych; koszt bezpośredni procedury medycznej - łączny koszt zasobów zużywanych podczas wykonywania procedury medycznej, zgodnie z przyjętym przez świadczeniodawcę sposobem wyceny; koszty pośrednie OPK - alokowane koszty innych OPK działalności podstawowej i pomocniczej, rozliczone według przyjętych kluczy podziałowych; koszt pośredni procedury medycznej - pozostałe koszty OPK proceduralnego niebędące kosztem bezpośrednim procedury medycznej, przypadające na jedną procedurę medyczną; koszty wytworzenia OPK - suma kosztów bezpośrednich i pośrednich, o których mowa w pkt 7 i 9; koszt wytworzenia procedury medycznej - suma kosztów bezpośrednich i pośrednich, o których mowa w pkt 8 i 10; OPK (ośrodek powstawania kosztów) - wyodrębniona przez świadczeniodawcę jednostka organizacyjna lub komórka organizacyjna, zespół jednostek organizacyjnych lub komórek organizacyjnych, ich część lub wyodrębniony zakres działalności świadczeniodawcy, dla których jest prowadzona ewidencja kosztów; OPK proceduralny - OPK działalności podstawowej, w którym są realizowane wyłącznie procedury medyczne; procedura medyczna - procedura medyczna w rozumieniu art. 5 pkt 42 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, zwanej dalej „ustawą”, wyodrębniona na potrzeby kalkulacji kosztów; rozdzielnik kosztów wspólnych - jednostka miary umożliwiająca przypisanie pierwotnie zgrupowanych kosztów bezpośrednich do OPK; świadczenie zdrowotne rzeczowe - świadczenie w rozumieniu art. 5 pkt 37 ustawy; zarząd - działalność generująca koszty związane z zarządzaniem podmiotem leczniczym jako całością. U świadczeniodawcy wyodrębnia się OPK działalności podstawowej, działalności pomocniczej i zarządu, zgodnie z kodami funkcji ośrodków powstawania kosztów określonymi w załączniku nr 1 do rozporządzenia. Szczegółowy wykaz OPK ustala świadczeniodawca, biorąc pod uwagę swoją strukturę organizacyjną i zasady wyodrębniania OPK określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia. W celu rozdzielenia poszczególnych rodzajów działalności świadczeniodawcy, świadczeniodawca prowadzi ewidencję kosztów OPK w układzie podmiotowo-funkcjonalnym. Przekazując do Agencji dane, o których mowa w art. 31lc ust. 2 ustawy, dla każdego wyodrębnionego OPK świadczeniodawca przypisuje właściwy kod funkcji zgodnie z kodami funkcji ośrodków powstawania kosztów, o których mowa w ust. 1, oraz kody charakteryzujące specjalność komórki organizacyjnej zakładu leczniczego zawarte w zasadach przypisywania kodów charakteryzujących funkcje i specjalność komórki organizacyjnej do rodzajów działalności, określonymi w załączniku nr 3 do rozporządzenia, w układzie zgodnym ze wzorem przypisania OPK świadczeniodawcy w układzie podmiotowo-funkcjonalnym (konta zespołu 5) do kodów funkcji oraz kodów charakteryzujących specjalności komórki organizacyjnej, określonym w załączniku nr 4 do rozporządzenia. Kod syntetyczny konta OPK w systemie finansowo-księgowym może być tożsamy z kodem funkcji. Kalkulacja kosztu wytworzenia OPK, z uwzględnieniem rodzajów prowadzonych działalności, obejmuje następujące etapy: etap I - ewidencja kosztów bezpośrednich OPK, prowadzona zgodnie z § 5; etap II - alokacja kosztów pośrednich, wynikająca z kosztów OPK działalności pomocniczej na rzecz innych OPK, prowadzona zgodnie z § 6; etap III - alokacja pozostałych kosztów pośrednich, wynikająca z kosztów OPK działalności podstawowej, w tym kosztów OPK proceduralnych na rzecz OPK, dla których realizowały usługi, prowadzona zgodnie z

§ 7. Poszczególne etapy alokacji kosztów między OPK mogą być przeprowadzane w jednym lub kilku podetapach, w zależności od złożoności zidentyfikowanych relacji między OPK. W celu ustalenia kosztów OPK dokonuje się ewidencji kosztów bezpośrednich tego OPK. Ewidencją kosztów obejmuje się wszystkie ponoszone przez świadczeniodawcę koszty, z uwzględnieniem kryterium rodzajowego. Ewidencja kosztów według kryterium rodzajowego - zespół kont 4 jest prowadzona zgodnie z załącznikiem nr 5 do rozporządzenia. Szczegółowa ewidencja kosztów w układzie rodzajowym jest prowadzona na kolejnych poziomach kont analitycznych. Ewidencjonowanie kosztów świadczeń zdrowotnych rzeczowych następuje w momencie najbliższym rzeczywistemu ich zużyciu. Wszystkie koszty przypisuje się do tych OPK, w których są realizowane świadczenia opieki zdrowotnej lub czynności, z którymi koszty te są związane. Koszty osobowe są ujmowane proporcjonalnie do pracy wykonywanej na rzecz poszczególnych OPK. Koszty bezpośrednie, których nie można przypisać do OPK w sposób jednoznaczny na podstawie dokumentów źródłowych, są przypisywane według standardowych rozdzielników kosztów wspólnych, określonych w załączniku nr 6 do rozporządzenia. Dopuszcza się stosowanie u świadczeniodawcy rozdzielnika kosztów innego niż określony w załączniku nr 6 do rozporządzenia, jeżeli zasadność jego zastosowania jest uzasadniona możliwością dokładniejszej alokacji kosztów. W przypadku grup kosztów wspólnych niewyszczególnionych w załączniku nr 6 do rozporządzenia świadczeniodawca stosuje własne rozdzielniki kosztów. Świadczeniodawca przekazuje Agencji wykaz stosowanych rozdzielników kosztów w ramach udostępnienia danych, o których mowa w art. 31lc ust. 2 ustawy. W celu określenia kosztów pośrednich OPK dokonuje się alokacji kosztów OPK działalności pomocniczej. Na koszty OPK działalności pomocniczej składają się: koszty bezpośrednie poniesione w tym OPK; koszty pośrednie przypisane z innych OPK działalności podstawowej i pomocniczej, wykonujących usługi na rzecz tego OPK. Alokacja kosztów OPK działalności pomocniczej, o których mowa w ust. 2, na rzecz innych OPK, dla których świadczy usługi, jest dokonywana w taki sposób, aby wszystkie koszty działalności pomocniczej zostały alokowane na te OPK. Dla każdego OPK działalności pomocniczej ustala się klucz podziałowy, zgodnie ze standardowymi kluczami podziałowymi służącymi rozliczaniu kosztów działalności pomocniczej, które zostały określone w załączniku nr 7 do rozporządzenia. Dopuszcza się stosowanie przez świadczeniodawcę klucza podziałowego innego niż określony w załączniku nr 7 do rozporządzenia, jeżeli jest to uzasadnione możliwością dokładniejszej alokacji kosztów OPK działalności pomocniczej. W przypadku rodzajów działalności pomocniczej niewyszczególnionej w załączniku nr 7 do rozporządzenia świadczeniodawca stosuje własne klucze podziałowe, które odzwierciedlają zależność przyczynowo-skutkową powstawania kosztów w OPK działalności pomocniczej i umożliwiają dokładniejszą alokację kosztów niż przy zastosowaniu kluczy podziałowych wskazanych w załączniku nr 7 do rozporządzenia. Świadczeniodawca przekazuje Agencji wykaz stosowanych kluczy podziałowych w ramach udostępnienia danych, o których mowa w art. 31lc ust. 2 ustawy. Stawka kosztów na jednostkę przyjętą jako klucz podziałowy stanowi iloraz całkowitych kosztów OPK działalności pomocniczej i całkowitej liczby jednostek przyjętego klucza podziałowego. Wysokość kosztów usług realizowanych przez OPK działalności pomocniczej na rzecz innych OPK ustala się jako iloczyn liczby jednostek klucza podziałowego przypisanych do danego OPK i ustalonej stawki kosztów na jednostkę przyjętego klucza podziałowego. Alokacja kosztów OPK działalności podstawowej, w tym OPK proceduralnych, świadczących usługi na rzecz innych OPK, jest dokonywana w taki sposób, aby wszystkie koszty OPK zostały alokowane na rzecz OPK, dla których były świadczone usługi, przy zastosowaniu kluczy podziałowych zgodnych ze standardowymi kluczami podziałowymi służącymi rozliczaniu kosztów działalności podstawowej, w tym OPK proceduralnych, określonymi w załączniku nr 8 do rozporządzenia. Na koszty OPK proceduralnego składają się: koszty bezpośrednie poniesione w tym OPK; koszty pośrednie przypisane z innych OPK działalności pomocniczej i podstawowej, wykonujących usługi na rzecz tego OPK. Do alokacji kosztów OPK proceduralnych stosuje się koszty wytworzenia procedur medycznych, które wycenia się według rzeczywistych kosztów zużytych zasobów. W przypadku braku możliwości zastosowania wyceny według rzeczywistych kosztów zużytych zasobów stosuje się wycenę na podstawie kosztów typowo zużywanych zasobów materiałowych i osobowych. Sposób wyceny procedur medycznych na podstawie kosztów typowo zużywanych zasobów materiałowych i osobowych jest uzależniony od sposobu naliczania kosztów pośrednich procedury medycznej: proporcjonalnie do czasu trwania procedur medycznych lub na podstawie jednostki kalkulacyjnej. Sposoby wyceny procedur medycznych zostały określone w załączniku nr 9 do rozporządzenia. Dla każdego OPK proceduralnego świadczeniodawca sporządza wykaz procedur w nim wykonywanych, w sposób wyczerpujący całokształt jego działalności, przy wykorzystaniu aktualnego Słownika Procedur Medycznych (ICD-9 PL) ogłaszanego w formie komunikatu przez Narodowy Fundusz Zdrowia. W przypadku procedur, które nie posiadają kodu w klasyfikacji ICD-9 PL lub jeżeli kod własny doprecyzowuje informacje o procedurze, jest dopuszczalne użycie własnego kodu. W przypadku wykazania kodów własnych świadczeniodawca przekazuje Agencji słownik kodów własnych z przyporządkowaniem kodu ze słownika ICD-9 PL, w ramach udostępnienia danych, o których mowa w art. 31lc ust. 2 ustawy. Dla wszystkich procedur realizowanych w OPK proceduralnym świadczeniodawca prowadzi ilościową ewidencję ich wykonań. Dla każdej z procedur umieszczonych w wykazie OPK proceduralnego świadczeniodawca sporządza ilościowe zestawienie zasobów materiałowych zużywanych podczas jej wykonywania, zgodnie z przyjętym przez świadczeniodawcę sposobem wyceny, o którym mowa w ust. 3. Przy alokacji kosztów OPK proceduralnego przyjmuje się, że przypisane bezpośrednio do świadczeniobiorcy koszty świadczeń zdrowotnych rzeczowych przenosi się na OPK odpowiednio do miejsca ujęcia przychodu i nie stanowią one kosztu wytworzenia procedury medycznej. Koszty osobowe personelu zaangażowanego w wykonanie procedury medycznej ustala się na podstawie czasu trwania procedury oraz stawki wynagrodzeń tego personelu wraz z pochodnymi od wynagrodzeń, zgodnie z metodyką określoną w pkt 3 załącznika nr 9 do rozporządzenia. Koszt pośredni procedury medycznej jest wyliczany zgodnie z przyjętym sposobem wyceny wskazanym w ust. 4. Jednostkowy koszt wytworzenia procedury medycznej stanowi suma jego jednostkowego kosztu bezpośredniego oraz kosztu pośredniego. Świadczeniodawca przekazuje Agencji informacje o przyjętym sposobie wyceny procedur medycznych w ramach udostępnienia danych, o których mowa w art. 31lc ust. 2 ustawy. Koszty zarządu gromadzi się na OPK zarządu i stanowią one sumę kosztów bezpośrednich tych OPK i kosztów alokowanych z innych OPK. Do kosztów zarządu zalicza się koszty komórek organizacyjnych realizujących działalność o następującym charakterze: kierownictwo świadczeniodawcy; kancelaria (w tym dziennik podawczy i kancelaria tajna); dział finansowo-księgowy; dział ekonomiczny, kontroli, controllingu, statystyki, rozliczeń; dział kadr i płac; dział organizacyjny, dział prawny - radcowie prawni, dział inwentaryzacji; dział bezpieczeństwa i higieny pracy, przeciwpożarowy; kontrola wewnętrzna, kontrola zarządcza, audyt; pełnomocnicy, rzecznicy; dział zamówień publicznych; dział marketingu i promocji; ubezpieczenie od odpowiedzialności z tytułu cyberprzestępstw; ubezpieczenie odpowiedzialności zarządu; kaplica, kapelan. Do kosztów zarządu nie zalicza się kosztów: ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej i majątkowej; całkowitej wartości amortyzacji budynków; całkowitych energii elektrycznej, cieplnej i innych mediów; usług sprzątania; usług dozoru; wywozu odpadów; działu informatyki. Koszty, o których mowa w ust. 3, są alokowane na OPK rozdzielnikiem kosztów, zgodnie z warunkami określonymi w

§ 5. Koszt własny sprzedaży OPK stanowi suma kosztu wytworzenia OPK działalności podstawowej ustalonego zgodnie z § 4 rozporządzenia oraz alokowanych kosztów zarządu. Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2021 r. OPK działalności leczniczej wyodrębnia się zgodnie z poniższymi zasadami: Struktura OPK działalności podstawowej odpowiada zakresowi prowadzonej w nich działalności, zachowując jej jednorodność oraz strukturę organizacyjną, biorąc pod uwagę, określony w przepisach wydanych na podstawie art. 31d oraz art. 146 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, sposób rozliczania świadczeń opieki zdrowotnej oraz rodzaj świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. W przypadku świadczeniodawcy, który zawarł umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej ze środków publicznych w szpitalnym oddziale ratunkowym (SOR) lub w izbie przyjęć w ramach ryczałtu dobowego, wydziela się OPK, które mają na celu oddzielenie kosztów zaopatrzenia świadczeniobiorców w SOR lub w izbie przyjęć rozliczanych w ramach ryczałtu dobowego od kosztów zaopatrzenia świadczeniobiorców w SOR lub izbie przyjęć rozliczanych (po przekazaniu na oddziały szpitalne) w ramach Jednorodnych Grup Pacjentów (JGP), osobodni, punktów w ramach Terapeutycznej Skali Interwencji Medycznych (TISS) lub innych świadczeń. W SOR lub w izbie przyjęć wydziela się OPK działalności pomocniczej, na którym będą ewidencjonowane koszty związane z rejestracją, przyjęciem i segregacją medyczną wszystkich świadczeniobiorców SOR lub izby przyjęć, następnie koszty tego OPK będą rozliczane na OPK związany z ryczałtem dobowym oraz na oddziały szpitalne (jeśli świadczeniobiorcy zostaną przekazani do dalszej hospitalizacji u tego samego świadczeniodawcy) proporcjonalnie do liczby świadczeniobiorców. Analogiczne rozwiązanie przyjmuje się w odniesieniu do OPK proceduralnego, na którym będą gromadzone koszty związane z udzielaniem procedur medycznych w SOR lub w izbie przyjęć. Koszty tego OPK będą rozliczane na OPK związany z ryczałtem dobowym oraz na oddziały szpitalne proporcjonalnie do liczby i wartości wykonanych procedur medycznych. Na OPK działalności podstawowej (503) gromadzone są koszty związane tylko z leczeniem świadczeniobiorców rozliczanych w ramach ryczałtu dobowego. OPK działalności podstawowej scharakteryzowanej kodami charakteryzującymi specjalność komórki organizacyjnej, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 105 ust. 5 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2020 r. poz. 295, z późn. zm.), przypisanymi do kodów funkcji 500-506 nie może być łączony kosztowo w jeden OPK z OPK proceduralnymi scharakteryzowanymi kodami charakteryzującymi specjalność komórki organizacyjnej przypisanymi do kodu funkcji 507, wskazanymi w załączniku nr 3 do rozporządzenia. Wydziela się odrębne, szczegółowe OPK proceduralne w sposób umożliwiający jednoznaczne ewidencyjne rozdzielenie kosztów ponoszonych w związku z wykonywaniem procedur medycznych od rzeczywistych kosztów pobytu świadczeniobiorcy na oddziale, w szczególności: 4950 Oddział anestezjologii (z Oddziału Anestezjologii i Intensywnej Terapii), 4910 Blok operacyjny (z oddziałów zabiegowych), 4912 Sala porodowa, sala cesarskich cięć (z oddziałów położniczych), 4106 Oddział intensywnego nadzoru kardiologicznego (OINK) (z oddziałów kardiologicznych), 7230 Pracownia radiologii zabiegowej, 7232 Pracownia hemodynamiki, 7234 Pracownia elektrofizjologii, 7910 Pracownia endoskopii, 7950 Pracownia lub zakład medycyny nuklearnej, 7960 Pracownia lub zakład teleradioterapii, 7962 Pracownia lub zakład brachyterapii. W OPK proceduralnym typu centralny blok operacyjny wydziela się poszczególne bloki według odrębnego kryterium np. specjalności, wyposażenia lub istotności kosztowej poszczególnych grup sal operacyjnych w ramach centralnego bloku operacyjnego. Zasady dotyczące wyodrębniania OPK działalności pomocniczej: OPK, których działalność w przeważającym stopniu wspiera działalność OPK działalności podstawowej, są ujmowane jako OPK działalności pomocniczej, OPK działalności pomocniczej wyodrębnia się zwłaszcza dla tych usług, które są świadczone jednocześnie dla różnych OPK działalności podstawowej. Podział działalności leczniczej i działalności pomocniczej o charakterze medycznym wynikający z niżej wymienionej tabeli przy zastosowaniu kodów resortowych porządkuje OPK, przypisując niektóre z nich do innych grup charakteryzujących specjalność komórki organizacyjnej niż wynika to z rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 maja 2012 r. w sprawie systemu resortowych kodów identyfikacyjnych oraz szczegółowego sposobu ich nadawania (Dz. U. z 2019 r. poz. 173). Celem właściwego ulokowania kodów funkcji z uwagi na ich rolę i charakter w stosowanym rachunku kosztów: Kod funkcji 500 grupuje OPK związane z podstawową opieką zdrowotną, zgodnie z grupą kodów resortowych 0. Podstawowa opieka zdrowotna; Kod funkcji 501 obejmuje: poradnie specjalistyczne zgodnie z grupą kodów resortowych 1. Poradnie specjalistyczne, oraz poradnię promocji zdrowia, która znajduje się w grupie kodów resortowych 9. Inne komórki organizacyjne działalności medycznej; Kod funkcji 502 obejmuje OPK wymienione w grupie kodów resortowych 2. Ośrodki (zespoły) opieki pozaszpitalnej; Kod funkcji 503 obejmuje OPK związane z: pomocą doraźną i ratownictwem medycznym, wymienione w grupie kodów resortowych 3. Pomoc doraźna i ratownictwo medyczne, izbą przyjęć szpitala, szpitalnym oddziałem ratunkowym, znajdujące się w grupie kodów resortowych 4. Oddziały szpitalne i inne komórki opieki szpitalnej oraz zespołem transportu medycznego, znajdującym się w grupie kodów resortowych 9. Inne komórki organizacyjne działalności medycznej; Kod funkcji 504 obejmuje OPK będące szpitalnymi oddziałami stacjonarnymi zgodnie z grupą kodów resortowych 4. Oddziały szpitalne i inne komórki opieki szpitalnej z wyłączeniem OPK wymienionych w grupie kodów resortowych 4., takich jak: izba przyjęć szpitala, szpitalny oddział ratunkowy, ujętych na koncie syntetycznym 503, stacja dializ, blok operacyjny, sala porodowa, oddział anestezjologii, oddział intensywnego nadzoru kardiologicznego (OINK) ujętych na koncie syntetycznym 507, apteka, dział farmacji, ujętych na koncie syntetycznym 530; Kod funkcji 505 obejmuje OPK będące oddziałami opiekuńczo-leczniczymi oraz pielęgnacyjno-opiekuńczymi wymienionymi w grupie kodów resortowych 5. Zakłady opiekuńczo-lecznicze i pielęgnacyjno-opiekuńcze; Kod funkcji 506 obejmuje OPK będące oddziałami uzdrowiskowymi wymienionymi w grupie kodów resortowych 6. Jednostki lecznictwa uzdrowiskowego; Kod funkcji 507 obejmuje pracownie lub zakłady diagnostyczne i zabiegowe oraz sale operacyjne i inne proceduralne OPK wymienione w grupie kodów resortowych 7. Pracownie diagnostyczne lub zabiegowe; dodatkowo konto obejmuje następujące OPK: działy lub pracownie rehabilitacyjne (o kodach resortowych 1310-1330) wymienione w grupie kodów resortowych 1. Poradnie specjalistyczne, stacja dializ, blok operacyjny, sala porodowa, zespół lub oddział anestezjologii, oddział intensywnego nadzoru kardiologicznego (OINK) ujęte w grupie kodów resortowych 4. Oddziały szpitalne i inne komórki opieki szpitalnej, pracownia protetyki dentystycznej, punkt pobrań krwi oraz punkt pobrań tkanek i szpiku kostnego ujęte w grupie kodów resortowych 8. Pracownie protetyczne, przedmiotów ortopedycznych, środków pomocniczych, krwi i tkanek, pracownię akupresury i akupunktury, gabinet diagnostyczno-zabiegowy oraz punkt szczepień, ujęte w grupie kodów resortowych 9. Inne komórki organizacyjne działalności medycznej; Kod funkcji 530 obejmuje OPK działalności pomocniczej o charakterze medycznym, związane z działalnością leczniczą, mające jedynie charakter działalności pomocniczej, niewykonujące świadczeń zdrowotnych, choć niezbędne do ich wykonywania: niektóre OPK wymienione w grupie kodów resortowych 4. Oddziały szpitalne i inne komórki opieki szpitalnej, takie jak: apteka szpitalna, dział farmacji, niektóre OPK wymienione w grupie kodów resortowych 8. Pracownie protetyczne, przedmiotów ortopedycznych, środków pomocniczych, krwi i tkanek, takie jak: pracownia lub punkt zaopatrzenia w środki pomocnicze, pracownia lub punkt zaopatrzenia w środki wspomagania słuchu, pracownia lub punkt zaopatrzenia w środki optyczne, pracownia lub punkt zaopatrzenia w wyroby medyczne będące przedmiotami ortopedycznymi, bank krwi, bank tkanek i komórek, dział krwiodawstwa i krwiolecznictwa, niektóre OPK wymienione w grupie kodów resortowych 9. Inne komórki organizacyjne działalności medycznej, takie jak: inna i nieokreślona komórka działalności medycznej, pracownia ziołolecznictwa, dział higieny i epidemiologii, dział nadzoru radiologicznego, dział nadzoru sanitarnego, dział nadzoru zapobiegawczego, dział oświaty i promocji zdrowia, dział żywności, żywienia i przedmiotów użytku, dział orzecznictwa o stanie zdrowia, szpitalny zespół wspierający opieki paliatywnej, dyspozytornia medyczna, planowa izba przyjęć, rejestracja, inne o zbliżonym charakterze zgodnie ze strukturą organizacyjną świadczeniodawcy. Układ i nazwy kont zespołu 4. Objaśnienia skrótów używanych w nazwie kont zespołu 4. Objaśnienie dla wybranych kont. Zasady tworzenia kont NKUP i refaktury - jeśli dotyczy. Zasady wydzielania kont do ewidencji kosztów podlegających refakturowaniu na inne podmioty - dla kont 401 i 402. W przypadku konieczności wydzielenia materiałów, energii lub usług, które podlegają refakturowaniu innym podmiotom - zaleca się dla kont 401 (zużycie materiałów i energii) i 402 (usługi obce) przyjąć zasadę wydzielenia ich na II poziomie analitycznym i oznaczenia dwucyfrowym symbolem „00”. Pozwoli to zachować jednolitość zasad budowy segmentowej kont 401 i 402 oraz pozwoli wykorzystać III poziom analityczny i dalsze, do dodatkowego uszczegółowienia przez świadczeniodawcę rodzaju materiałów czy usług podlegających refakturowaniu. Zasady te zostały zastosowane w poniższych wzorach: Wzór 1. Wzór 2. Zasady wydzielania kont do ewidencji kosztów niestanowiących kosztów uzyskania przychodów do podatku dochodowego (NKUP) - dla kont 401 i 402. W przypadku konieczności wydzielenia materiałów lub usług, które nie stanowią kosztów uzyskania przychodu do podatku dochodowego (NKUP) -zaleca się dla kont 401 (zużycie materiałów i energii) i 402 (usługi obce) przyjąć zasadę wydzielenia ich na III poziomie analitycznym i oznaczenie dwucyfrowym symbolem „00”. Pozwoli to zachować jednolitość zasad budowy segmentowej kont 401 i 402 oraz pozwoli wykorzystać IV poziom analityczny i dalsze poziomy, do dodatkowego uszczegółowienia, przez świadczeniodawcę, rodzaju materiałów lub usług niestanowiących kosztów uzyskania przychodów do podatku dochodowego (NKUP). Zasady te zostały zastosowane w poniższych wzorach: Wzór 1. Wzór 2. Zasady wydzielania kont do ewidencji kosztów podlegających refakturowaniu na inne podmioty - dla konta 406. W przypadku konieczności wydzielenia pozostałych kosztów, które podlegają refakturowaniu innym podmiotom - zaleca się dla konta 406 (pozostałe koszty) przyjąć zasadę wydzielenia ich na I poziomie analitycznym i oznaczenie dwucyfrowym symbolem „00”. Pozwoli to zachować jednolitość zasad budowy segmentowej konta 406 oraz pozwoli wykorzystać II poziom analityczny i dalsze, do dodatkowego uszczegółowienia przez świadczeniodawcę rodzajów pozostałych kosztów podlegających refakturowaniu. Zasady te zostały zastosowane w poniższym wzorze: Wzór 1. 4 Zasady wydzielania kont do ewidencji kosztów niestanowiących kosztów uzyskania przychodów do podatku dochodowego (NKUP) - dla konta 406. W przypadku konieczności wydzielenia pozostałych kosztów, które nie stanowią kosztów uzyskania przychodu do podatku dochodowego (NKUP) -zaleca się dla konta 406 (pozostałe koszty) przyjąć zasadę wydzielenia ich na II poziomie analitycznym i oznaczenie dwucyfrowym symbolem „00”. Pozwoli to zachować jednolitość zasad budowy segmentowej konta 406 oraz na tym koncie pozwoli wykorzystać III poziom analityczny i dalsze, do dodatkowego uszczegółowienia przez świadczeniodawcę rodzajów materiałów czy usług niestanowiących kosztów uzyskania przychodu do podatku dochodowego (NKUP). Zasady te zostały zastosowane w poniższym wzorze. Wzór 1. W przypadku konieczności wydzielenia innych kosztów, które nie stanowią kosztów uzyskania przychodu do podatku dochodowego (NKUP), należy stosować powyższe zasady. W przypadku kosztów bezpośrednich OPK opomiarowanych wewnętrznie u świadczeniodawcy, w tym wskazania podliczników, billingi - koszt taki jest przypisywany bezpośrednio do OPK zgodnie ze zużyciem według opomiarowania. Jeśli usługę świadczy podmiot zewnętrzny, rozdzielnik wynika z faktury lub umowy albo załącznika do faktury lub umowy, chyba że na fakturze lub umowie brak jest wskazania rozdzielnika, wówczas stosuje się poniższe. Pozostałe koszty bezpośrednie, których nie można przypisać do OPK w sposób jednoznaczny na podstawie dokumentów źródłowych, rozdziela się zgodnie z poniższymi zasadami: Klucze podziałowe dla OPK działalności pomocniczej medycznej. Klucze podziałowe dla OPK działalności pomocnicze] niemedycznej. W etapie III alokacji kosztów OPK proceduralne rozlicza się wartością kosztów wytworzenia procedur medycznych, które zostały zrealizowane na rzecz oddziału, poradni, lub innego OPK działalności podstawowej. Koszt wytworzenia procedury medycznej wycenia się zgodnie z rzeczywistymi kosztami zużytych zasobów. W przypadku braku możliwości wyceny zgodnie z rzeczywistymi kosztami zużytych zasobów stosuje się wycenę w oparciu o koszty typowo zużywanych zasobów. ZASADY USTALANIA KOSZTÓW BEZPOŚREDNICH PROCEDUR MEDYCZNYCH Metoda oparta na rzeczywistych kosztach zużytych zasobów Wartość zasobów zużywanych bezpośrednio do wykonania procedury medycznej ustala się na bazie zewidencjonowanego zużycia, czyli koszty materiałowe w oparciu o rzeczywiste ich zużycie i bieżące ceny materiałów, a koszty osobowe w oparciu o rzeczywisty czas pracy personelu medycznego należącego do poszczególnych grup personelu, wykonujących daną procedurę medyczną i stawek ich wynagrodzeń obliczonych zgodnie z zasadami wskazanymi w pkt 3. Metody oparte na kosztach typowo zużywanych zasobów Jednostkowe koszty normatywne procedury medycznej są ustalane na podstawie jej typowego wykonania, w oparciu o: typowo stosowane materiały, przeciętne ilościowe ich zużycie i bieżące ceny materiałów, oraz koszty osobowe ustalone na podstawie przeciętnego nakładu czasu pracy osób wykonujących procedurę medyczną i stawek ich wynagrodzeń obliczonych zgodnie z zasadami wskazanymi w pkt 3. W przypadku wyceny procedur według typowego zużywania zasobów tworzy się tabele do ewidencji i wyceny zasobów zużywanych podczas typowego wykonania procedury medycznej, których wzór przedstawiają tabele 1 i 2. W przypadku gdy procedura jest wykonywana na różne sposoby, dla każdego z nich sporządza się odrębny opis. Odmienny sposób wyceny procedury medycznej jest uzasadniony, gdy są używane inne materiały, sprzęt medyczny, inna technologia wykonania, w szczególności gdy ze względu na użycie innego sprzętu medycznego albo też gdy czas wykonania procedury medycznej jest znacząco różny. Do opisu typowych materiałów zużywanych podczas typowego wykonania procedury medycznej stosuje się tabelę 1. Określenie stopnia zużywalności materiałów i sprzętu medycznego odnosi się do obserwacji pochodzących z dłuższych okresów czasu, tak aby można było dokonać uśrednień. Do opisu nakładu czasu pracy osób wykonujących procedurę medyczną, a w konsekwencji do ustalenia kosztu osobowego, stosuje się tabelę 2. Kolumna „Grupa personelu” zawiera wykaz personelu medycznego wykonującego procedurę medyczną z podziałem na grupy zawodowe, tj. lekarzy, pielęgniarki, techników i inny personel biorący udział w realizacji procedury. Należy wymienić wszystkie osoby wykonujące procedurę medyczną, biorąc pod uwagę każdy jej etap: przygotowanie, przeprowadzenie i przedstawienie (opisanie) wyników. Suma kosztów wszystkich zużywanych materiałów oraz kosztów osobowych stanowi jednostkowy koszt bezpośredni procedury medycznej będący jednocześnie normatywnym jednostkowym kosztem tej procedury medycznej. Zastosowanie powyższej metody wymaga co najmniej corocznej aktualizacji wyceny procedur medycznych lub każdorazowo, gdy zmieniła się technologia wykonywania danej procedury medycznej. ZASADY USTALANIA KOSZTÓW POŚREDNICH PROCEDUR MEDYCZNYCH Metoda oparta na rzeczywistych kosztach zużytych zasobów (§ 7 ust. 3 rozporządzenia) Wartość kosztów pośrednich procedur medycznych oblicza się jako różnicę między całkowitym kosztem OPK proceduralnego a całkowitymi kosztami bezpośrednimi procedur medycznych wykonanych w tym OPK. Koszty pośrednie przypisuje się do procedury medycznej na podstawie rzeczywistego czasu wykonywania tej procedury medycznej i stawki kosztów pośrednich przypadających na jednostkę czasu. Stawkę kosztów pośrednich procedury medycznej przypadających na jednostkę czasu w OPK proceduralnym ustala się w okresie rozliczeniowym, dzieląc koszty pośrednie OPK proceduralnego przez całkowity, rzeczywisty czas realizacji wszystkich procedur medycznych w tym OPK. Metoda oparta na kosztach typowo zużywanych zasobów - proporcjonalnie do czasu trwania procedur medycznych (§ 7 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia) Wartość kosztów pośrednich procedur medycznych oblicza się jako różnicę między całkowitym kosztem OPK proceduralnego a całkowitymi kosztami normatywnymi procedur medycznych (suma iloczynów: liczby wykonanych procedur medycznych i ich jednostkowych kosztów normatywnych) wykonanych w tym OPK. Koszty pośrednie przypisuje się do procedury medycznej na podstawie typowego czasu wykonywania tej procedury medycznej i stawki kosztów pośrednich przypadających na jednostkę czasu. Stawkę kosztów pośrednich procedury medycznej przypadających na jednostkę czasu w OPK proceduralnym ustala się cyklicznie, dzieląc koszty pośrednie OPK proceduralnego przez całkowity, typowy czas realizacji wszystkich procedur medycznych, w tym OPK. Metoda oparta na kosztach typowo zużywanych zasobów - w oparciu o jednostkę kalkulacyjną (§ 7 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia) Koszt pośredni procedury medycznej wycenionej według tej metody stanowi różnicę między kosztem wytworzenia a kosztem normatywnym bezpośrednim danej procedury medycznej. Do wyliczenia kosztów wytworzenia procedury medycznej stosuje się narzut jednostki kalkulacyjnej na jednostkowy koszt normatywny danej procedury medycznej, który jest iloczynem kosztu wytworzenia jednostki kalkulacyjnej i jednostkowego kosztu normatywnego procedury medycznej. Koszt wytworzenia jednostki kalkulacyjnej dla OPK proceduralnego wylicza się przez podzielenie całkowitych kosztów OPK poniesionych w okresie sprawozdawczym przez sumę kosztów normatywnych poniesionych w tym OPK w tym okresie. METODYKA WYLICZANIA KOSZTU GODZINY PRACY PERSONELU WYKONUJĄCEGO PROCEDURĘ Koszty osobowe poszczególnych grup personelu obejmują koszty wynagrodzeń niezależnie od form zatrudnienia. W przypadku umów o pracę są to koszty wynagrodzeń (z wyłączeniem kosztów nagród jubileuszowych oraz odpraw emerytalnych lub rentowych) wraz z pochodnymi - składki ZUS emerytalne, rentowe, wypadkowe, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Emerytur Pomostowych, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Pracowniczy Plan Kapitałowy. W przypadku pozostałych form zatrudnienia są to ponoszone przez świadczeniodawcę koszty podwykonawstwa medycznego, kontraktów lub umów (zlecenie, o dzieło, innych). Koszty analizuje się dla poszczególnych grup zawodowych personelu medycznego, biorącego udział w wykonywaniu procedur medycznych: lekarza, pielęgniarki, technika oraz pozostałego personelu medycznego, odrębnie dla każdego OPK proceduralnego. Koszty wynagrodzeń przypadające na jedną godzinę pracy oblicza się na podstawie całościowego zatrudnienia pracownika w podmiocie w przyjętym okresie (np. jednego roku). Liczba etatów przeliczeniowych uwzględnia tylko godziny pracy wynikające z wymiaru etatu, jak również pracę w ramach innych form zatrudnienia przeliczoną na rzeczywisty czas jej trwania przy założeniu, że jeden etat obejmuje przeciętnie 160 godzin pracy miesięcznie.